Okuduğum en güzel arkadaştan aşka romanıydı. Kesin. %100.
Uzun zamandır, alıntılarını ve yorumlarını görüp, okumayı deli gibi istediğim bir kitaptı. Açıkçası Gökçen ve Murathan bana yaşadığımız bu daha da kötü günlerde gülümseme sebebi oldu.
Gökçen ve Murathan, iki asker babanın evlatları olarak aynı lojmanda büyür; içtikleri sudan attıkları adımlara kadar her şeyleri birliktedir. Birbirlerinin oyun arkadaşı, kavgadaşı :) , koruyucusu olmuşlardır kendilerini bildiklerinden beri. Her şey güzel giderken, evlerinin kapısının çalınmasıyla yalnız Kepçük ile Pamuk'un değil her iki ailenin de hayatı tepetaklak olur. Gökçen Alptekin ve Murathan Karakurt, seneler sonra Silopi'de bir araya gelir. Murathan, babasının izinden gitmiş başarılı ve korkusuz bir asker, Gökçen ise beyaz önlüğü ile şifa olmaya çalışan birer doktor olmuştur. Peki, birbirlerini hatırlıyorlar mıdır?
.
Gökçen'in iç konuşmaları beni o kadar güldürdü ki hani kahkaha krizine girdim desem yeridir. Hani en beklenmedik anda gelen konuşmaları iki ciddi dur kızım be dedirtse de gülüyorum ya :)))
Murathan.
Murathan Karakurt. Artık Murathan'ım Karakurt'um.
Nasıl aşık olunur ve bir adam nasıl sevmelidir ders ver. Aralarındaki çekim o kadar bariz ve o kadar içine çekiyor ki kitap boyunca, beklenti içinde kavrularak okudum.
Kitap tam anlamıyla aslında bir giriş kitabı. İlk 10 dakikadan insanı etkileyen filmler olur ya hani; öyle bir üslupta. Duygulara ve hatta ilişkileri ele alışı dahi giriş niteliğinde ve okutturuyor:) Barut Timi zaten çok komikti. Hani askeriye olduğundan bir yandan ekstra bir ciddiyet bekliyordum bir yanda da hiç beklemiyordum; ortası oldu.
Çocukluk anıları... Beni bitirdi zaten.
Kitap boyunca gösterilen duyarlılığın ve bölüm başlarındaki şiirlerin/sözlerin hoşuma gittiğini ekstradan belirtmeliyim.
Devam kitaplarını aldım bile
.
+13
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.