Ağlattı
Tatsuki Fujimoto'nun mutlu sonla biten hiçbir kitabını görmedim. Karakterleri derinlemesine işleyip okura katarsis yaşatmayı çok seviyor. Okurun bu katarsisten çıkmasını da kendine has yöntemlerle sağlıyor. Neredeyse birebir tanıdığı bir insan gibi tasarladığı özgünlüğe sahip manga karakterlerini sonu olmayan ve acımasız yolculuklara çıkarıyor. Elveda Eri de aynı bu şekilde acımasız bir doğrultuda ilerliyor. Annesinin ve dostunu kendi istediği biçimde, hep iyiye yorarak gören bir insanın hikayesini izliyoruz. Acımasız bağlamının dışında Japon bireyciliğini de rahatça sezebiliyoruz bu eserde. Keza kitabın dramaturjisini düşündüğümüzde benim aklıma şu cümleler geliyor: İnsanlar iyisiyle kötüsüyle gri varlıklardır. Bir olayı yaşarken farkında olmazlar ve akan bir nehir gibi yaptıkları aksiyonda kalırlar. Ancak sebepleri irdelediğimizde bunların bazen karanlık olduğunun farkına varabiliriz. Bu andan itibaren bu akışta gerçekleşmiş olan olayların bizim üzerimizde etkisini azaltmak için bardağın dolu tarafından bakabiliriz. Kendimize geçmiş dünyalardan düşmanlar yaratmaya gerek olmayabilir.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.