İvan İlyiç'in Ölümü hakkında..
Lev Tolstoy.. başarılı, idealist, doğduğu aileden farklı bir insanı, İvan İlyiç'i anlatıyor. Klişe cümlelerden ziyade okurken hissettiklerimi anlatacağım, İvan İlyiç doyumsuz birisiydi, hep gözü yüksekteydi mevcut konumunun her zaman daha ilerisini düşünüyordu. Hasta olduktan sonra anladığı şeyi yani hiçbir zaman ânın tadını çıkartmıyordu, uzun yıllar eğitimler, sınavlar derken aslında hangi pozisyona gelirse gelsin insanların ona çıkar odaklı yaklaştığı gerçeğini ancak hasta olduktan sonra fark etmişti. İvan İlyiç için en acısı, o günler geceler boyu hastalıktan, ağrıdan uyuyamazken acı içerisinde kıvranırken hayatta en yakını olması gereken eşinin bile onunla yeterince ilgilenmemesi sadece kendi vicdanını rahatlatmaya çalışmasıydı. Çalışanları, eşi, çocukları, arkadaşları hepsi hayatına devam ediyordu. Tiyatrolara gidip davetlerde buluşuyorlardı ancak bir eksikle o da İvan İlyiç. Herkes kendi hayatını yaşarken insanlar için yıllarca fedakarlıklar yapmış, örnek birisi olmaya çalışmış olan İvan İlyiç yatağa düşüp ölümle yüzleşirken bu hayatın hakkını verip vermediğini, bu hayatın gerçekten böyle mi yaşanması gerektiğini sorguladığı zamanlar benim için kitabın en vurucu noktalarıydı. Aslında her ne kadar kimseyi yanında istemese de bunun nedeni onların sadece gelip vicdan rahatlatma seremonileriydi gerçekten ona şefkatle yaklaşılsaydı İvan İlyiç her zaman insanları özellikle ailesini yanında istiyordu. Keyifli bir kitaptı hayatın nasıl yaşanması gerektiğini ölüm döşeğinde sorgulamanın aslında pek de bir önemi olmadığını aslında bu hayatı yaşarken, bu hayatı nasıl yaşamamız gerektiğini sorgulamamız gerektiğini fark ettirdi.
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.