Selam.
*Bir parça spoiler içerebilir.
Bu benim ilk resmî kitap eleştirim olcak çünkü bu zamana kadar okuduğum kitapları eğer şanslıysam benim gibi kitabı okumuş kişilerle konuşurdum. Ancak artık bu konuşmaları şansa bırakamam. Kitabı okuyalı oldukça oldu aslında 25.09.2024 de bitirmiştim. Ancak yazmak için cesaret gösteremedim sanırım. Kitabın eleştirisini yapmam kadar okumam da uzun sürdü kitaptan bağımsız aslında kısmen bağımlı. Onlarca gün benimle dolaştı ancak ben kitabı okumadım. Bu nedenle saklamamak gerek bazı eleştirileri kitabı hatırlamak ve farklı yerlerden görmek için izledim, okudum. Kitap uzun zaman bana önerildi oldukça da popülerdi. Kitabın adı Veronika Ölmek İstiyor oldukça etkileyici bir başlık. Bir insanın kendi ölümüne karar vermesi, planlaması oldukça korkunç. Veronika’nın ne yaşadığını ve hangi nedenle bu karara vardığını merak ediyorsunuz ancak Veronika’nın nedenleri o kadar temelsiz ve yüzeysel ki bu insanda hayal kırıklığı yaratıyor. Veronika’nın iki intihar motivasyonu:
1. Hayatın tek düzeliği
2. Hayattaki sorunlar karşısında insanın çaresizliği.
Veronika’ya iletmek istediğim bir şey var: EEEEE. Ölelim mi? Hepimiz benzer hayatlar benzer hisler yaşıyoruz sorarım kim intihar etmek istiyor? Ya da kaçımız bu düşünceyi gerçekleştiriyor? Ki birçoğumuz Veronika kadar bile iyi durumda değilken. Yani Veronika’nın şımarıklıklarını dinliyoruz. Hayatta ne kadar kötü durumda olursak olalım intihar edilmemeli. Belki bu dediğim hayatta hiç intihar etmenin mantıklı olduğu bir durumla karşılamamış olmanın verdiği beylik bir düşüncedir bilemem. Bu kısım üzerine gerçekten oturup okumalı, düşünmeli, yazmalı. Ancak bu kitap öyle bir kitap değil maalesef aslında kitabı sündüre sündüre okumamın nedeni buydu. Ben sanırım daha bu düşünce üzerine yoğunlaşılmasını bekledim tabi ki kitabın böyle bir zorunluluğu ve vaadi yok.
Sevgili Veronikamız ölmeyi beceremeyince kaldığı akıl hastanesinde karşılaştığı delilerle hayata olan inancını yeniden kazanıyor. Kitabın bu kısmında farklı hayatları ve hikayeleri dinliyoruz bir insanın nasıl delirdiğini ya da deliliği tercih ettiğini okuyoruz. Açıkçası bu kısım çok daha zevkli. Bir insanı deliliği sürükleyen nedir? Belli bir zamanı var mıdır? Biri ne zaman normal sayılmaz? Ya da norm nedir? Norm ve gerçeklik aynı mıdır? Gerçek topluma göre değişebilir mi? Burada norm, toplum, gerçeklik üçgeninde sıkışan insanın istediği zamanda bile deliremediğini görüyoruz bu kısım can sıkıcı. Delirmek istediğimden değil tabi ki- Ancak her insan biraz delidir ve deliliğini saklaması gerekir- ancak akıl sağlığını bırakmanın bile belli şartları var. Ki bu şartlar sağlandığında kişi delirmesine gerek olmayacak şartlar.
Veronika bu akıl hastanesinde hep sakladığı benliğini korkusuzca ortaya koyabiliyor çünkü orası yargılayıcı toplumdan bir hayli uzak. İnsan uzun süre kendini ortaya koyamadığında kendini tanıyamadığında aslında o toplumun bir parçası gibi görünse de kendinin yabancısı oluyor. İşte kendinin yabancısı olmak, insanın kendi hakkında fikir sahibi olamadığını fark etmek aslında hayattı biteceğini anladığında oluyor. Yaşlılar kimi zaman gençlerden daha cesaretli oluyor çünkü artık sonuna geldiklerinin farkında oluyorlar. Bunun hakkında bir kitap: Bknz. Ölmeden Önce En Çok Pişman Olduğumuz 5 Şey. Bu kitapta da anlatılanlardan yola çıkabileceğim gibi hayat aslında ‘Elalem ne der’ diye yapmadığımız şeylerle uçuyor elimizden ve belki de birçok insan hiç tanıyamadan kendini göçüyor bu dünyadan. Yani elalemin toplumun normali olmak aslında çok da önemli mi? Delisi olmak cesaretini gösterebilmek çok daha zoru ve önemlisi bence.
Kitabın sonundan çok da bahsetmek istemiyorum, her ne kadar beklentilerimi karşılamasa da okuması keyifli bir kitaptı. Zaman zaman düşündürdü bazı yerler gereksiz süslenmişti, genel olarak okuması zor bir kitap diyemem ama Paulo Coelho’nun Simyacı’sı kadar iyi değildi.
Keyifli okumalar.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.