Beyaz Geceler kitabını okurken Cahit Sıtkı Tarancı'nın Yalnızlık adlı şiiri aklıma gelmişti şöyle diyordu: "Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü kimsesiz gönlüm kadar hiç kimse duymadı." bu kitapta da yalnızlık duygusuna yer verilmektedir ve bunun o duyguyu yaşayan kişiler tarafından daha derin bir şekilde hissedileceği dile getirilmiştir....
Kitabın konusuna değinecek olursak hayalperestimiz ve nastenka karakterimiz Petersburg'da bir akşam vakti karşılaşır ve bundan sonraki 4 gece boyunca birbirlerine çok iyi gelirler yaşamlarından, yalnızlıklarından daha birçok şeyden konuşurlar... kitapta şöyle diyordu: "İnsanlar mutsuz olmadıkça başkalarının mutsuzluğunu anlamıyor ." İşte bu iki karakterimizin de yoğun bir şekilde yaşadığı 'YALNIZLIK' duygusu onları birbirine yakınlaştırır ta ki 4.geceye kadar... o geceden sonra birisi için tekrar yalnızlık duygusu geri gelmiştir.
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.