SpoilerDuygu ve Düşünce
Kitabı okumayan varsa incelemeyi okumasın. Dostoyevski'nin her zaman; hem en beğendiğim hem de en sevmediğim yönü, psikolojik tahlilleri. Bu konuda çok iyi gerçekten. Bir karakteri anlattığında gerçekten de oymuş gibi yazıyor ve düşünüyor. Burda iki ayrı öyküden söz etmiş. İlk öykü beyaz geceler. Adamın yalnızlığını daha iyi anlatıp, yalnızlığı daha da sefilleştiren ve kendince bunu mantık temeline oturtan bi kahraman daha ben görmedim. En etkileyici sahnesi bana göre kıza yalnızlığını anlattığı sahneydi. Onu okumadan anlamak zor. İkinci öykü uysal kız .... İşte bu beni yedi bitirdi. Roman benim anladığım kadarıyla kötünün ağzından yazılmış, yani ben olayı kötü olan tarafın ağzından dinliyomuşum gibi hissettim ve daha önce buna benzer başka bişeye pek denk gelmedim. Burda Haluk Bilginer'in "Kış Uykusu" filminde oynadığı karakterle benzer hatta nerdeyse aynı olan bi karakter söz konusu. Bence çoğu erkeğin de özeti. İnanılmaz bencil ve nerde güzel bir şey varsa onu kurutan ama kendi içinde asla böyle olmadığını düşünen biri. Sonunda da karısını kuruttu ve o andan karısının ölüsünü götürdükleri ana kadar utanmadan "neden" diye sordu kendine. Her şey gibi bunun suçlusunun kendisi olduğunu kabul etmesi o kadar uzun zaman aldı ki... Gel gör ki kız, isa tasviriyle birlikte çoktan gitmişti....
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.