Cesetler "konuşmaz"
(Yazıdaki spoilerlerin merakınızı azaltmayıp aksine daha da artıracağına inanıyorum.)
Polisiye romanların ortak özelliği olan akıcılığı, hiçbir engele takılmadan okura ulaştıran "Ölülerin Fısıltısı" adlı eseri dün bitirdim. İncelemeyi yazmadan önce, üzerine düşünmek için kendime bir gün tanıdım. Bazı kitaplarda bu süreye ihtiyaç duymayız ama bu eserdeki parçaları zihnimde yeniden birleştirmek için buna gereksinim duydum. İlk başta belirttiğim üzere, akıcılık polisiye romanların en önemli unsurlarından biridir ancak bu, her polisiye romanının bu konuda başarıya ulaştığı anlamına gelmiyor. Kitabı okumaya başlayan her okur da takdir edecektir ki Simon Beckett, bunu başarıyla gerçekleştirmiştir. Bu akıcılık unsuruna eklenmesi gereken gerilim, gizem ve kurgu gibi unsurlar da vardır. Sanırım, bunları kitaptan örneklerle açıklamakta fayda var.
Daha kitabın ilk bölümlerinde çürüyen cesetlerle ilgili yapılan ayrıntılı betimlemeler, bir süre sonra burnunuza bu "esrarengiz" kokunun gelmesini sağlıyor. Dr. Hunter'ın tanıştığı her yeni insanın davranışlarındaki, kesinlikle kargaşa karışımı gizem, merak duygumuzu fazlasıyla tatmin ediyor. Kurgunun başarılı olmasının en önemli sebeplerinden biri, kitapta bahsedilen ve "Ceset Çiftliği" olarak adlandırılan Tennessee'deki Antropoloji Araştırma Tesisi'nin ve kitaptaki bazı karakterlerin, gerçek hayatta var olan bazı insanların kurgusal versiyonları olması. Gerilim duygusunun zirveye ulaştığı kısım ise Paul ve Dr. Hunter’ın pansiyonda Sam’i aradığı ve York'a yakalanmadan onu kurtarmaya çalıştığı bölümdü. Yazarın pansiyonun bahçesini, odalarını, duvarlarını ve merdivenlerini ayrıntılı şekilde anlatması, zaman zaman kafanızı kitaptan kaldırdığınızda kendinizi de o binanın içinde hissetmenize sebep oluyor.
Tüm bunlar göz önünde bulundurulduğunda "Ölülerin Fısıltısı," son zamanlarda okuduğum en başarılı polisiye romanlardan biriydi.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.