İlk öğretmenime mektup
Merhaba T.... hocam,
Ben, muhtemelen hiçbir zaman hatirlamayacaginiz, sizin için görünmez olmuş bir öğrencinizdim. Bunu idrak edebildiğim süreden beri sizinle ilgili tüm anılarım beni tek bir şeye zorluyordu: Sizi bulmak ve bunun sebebini size sormak. Ben neden görünmezdim?
Kendimce tek varolabildigim yöntem başarılı olmakken ve bunu ispatlayabileceğim yegane kurum okulken, benim yada herhangi bir öğrencinin başarılı hissetme hakkını elinden alırken hiç vicdaniniz sizlamadi mi? Size sürekli kendini göstermeye çalışan küçük, sessiz bir çocuktum size hiçbir zarar veremeyecek ve hatta vermeyecek masum bir çocuktum. Ben size hiç hakaret etmedim, hiç saygısızlık yapmadım. Basitçe bir çekingenliğin ürünü olan "burdayım"ı sesli bir şekilde söyleyemediğim için beni her gün bir ders süresince tek ayak üstünde beklettiğiniz halde size bir gün nefretle bile bakmadım. Diğer çocukların gözünde nasıl görüneceğimi umursamadan çekingenliginden "burdayım" diyemeyen çocuğu desteklemek yerine, daha büyük bir utanç duygusuna iterek. Utangaçlığım bir yana, duyduğum müthiş bir öğrenme arzusu vardı. Hep bekledim beni farkedeceğiniz günü; bir gün bana da iyi davranacağınız ümidiyle bekledim. Boş yere kaldırdığım parmağımı görmezden geldiğinizde, parmağımı geri indirirken kapıldığım ümitsizliği her gün yenisiyle değiştirdim. Kimsenin cevaplayamadığı sorulara kalkan tek parmak benim olmasina rağmen ısrarla yok sayıp kendiniz çözüyordunuz. Neydi benden bu kadar nefret ettiren sizi? İstiklal marşının iki kıtasını ezberlememizi ödev verdiğinizde ben on kıtasını ezberlemiştim ama siz dinleme zahmetine bile katlanmadınız bile takdir etmek şurada dursun. Sınavda çarpım tablosunun ikiye kadar olan kısmını sormuştunuz, bense ona kadar hepsini yazdım diye kağıdıma sayıların üzerine kırmızı kalemle attığınız kocaman çarpı işaretini unutamıyorum. Tüm bunlara rağmen ailemin sınıf değiştirelim önerisini geri çevirmiştim. Belki de ilk değersizlik, yetersizlik duygularımın tohumlarını siz attınız toprağıma. Israrla kalmak istedim kendimin sevilmeyecek birisi olmadığını kendime ispatlamak için. Ama bir yandan da başedemiyordum 6 yaşında bu duyguyla. Ve daha 1. sınıfta, okuma yazma bildiğim halde 38 gün devamsızlıktan okuldan atılacak duruma geldim.
Şimdi biraz sert bir üslup olacak belki ama kalbiniz bu kadar mı kararmıştı bana tüm bu kötülükleri yapacak kadar.
Fikriniz, ideolojiniz, hayata bakış açınız, kültürünüz, statünüz ne olursa olsun bir çocuğa insanca, eşit bir şekilde davranmamayı bir öğretmen olarak kendinize nasıl yakıştırdınız? Üstelik benim üzerimde bunu sistematik bir psikolojik şiddete dönüştürdunuz. Sizi hayatım boyunca hem hatırlamak istemedim hem de bulup sitem etmek istedim. Sizi affetmiyorum çünkü ben size ragmen bunları yaptıysam siz beni yüreklendiren, destekleyen, ailemle diyalog halinde olup yönlendiren bir öğretmen olsaydınız kim bilir hangi potansiyelim daha açığa çıkabilirdi veya belki de lisede edebiyat öğretmenime kadar beklememiş olurdum; özgüven kazanıp da yüksek sesle konuşabilmek için. Belki kendimi sınavlardan yüz üzerinden yüz aldığım halde ezik hissetmezdim. Lisede silkinip üstümden attığım o üstüme yapışmış hırkayı, ilk eğitim hayatımda siz üstüme giydirmişsinizdir belki.
Ben şimdi hayata küsmüş, bir daha kitaba, okula yüzünü dönmeyen avare bir insan olabilirdim ve bunun tohumunu siz ekmiş olacaktınız, gerçekten hiç vicdanınız sızlamadı mı? Çok şükür ki öyle olmadım. İlk öğretmenimin ektiği tohumlar çok şükür ki çiçek vermedi ve yeni tohumlar ekildi yerine.
İlk öğretmenler çok önemlidir ya hani ve çoğu öğrenci "sizin sayenizde..." diye başlar ya mektubuna... Ben ise "size ragmen ve başka öğretmenlerim sayesinde..." diyeceğim. Size rağmen, ben okuma sevgimi yeşerttim. Size rağmen ben okuldan hiç soğumadım ve eğitim hayatımda başarılı olmaya devam ettim. Bugün iki üniversite ve yüksek lisans mezunu isem bu sizin sayenizde değil size rağmendir. Size sevgi dolu satırlar yazmadığım için üzgünüm. Umarım benden sonra çok fazla öğrencinin hayatında olumsuz şeylere sebep olmamışsınızdır.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.