Bu kitabın beğenilme nedenini hiç anlamadım. Melisa Kesmez’in yayınlanan 4 kitabını da okudum. Nohut Oda ile başlayıp Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz, Bazen Bahar ve Küçük Yuvarlak Taşlar… Nohut Oda’da yazara ve kalemine duyduğum hayranlık her yeni okuduğum kitapta azalarak ilerledi ve bu kitap ise beni tamamen soğuttu.
Yazarın diğer kitapları öykülerden oluşuyor, bu kitap ise birbirine bağlı üç öykü, aslında bir novella denebilir. Kısmen güzel bir fikir üzerine kurgulandığına ihtimal vererek başladım kitaba. Ayfer Tunç’un Yeşil Peri Gecesi serisi gibi ortak bir hikayeyi üç farklı kişinin gözünden okuyacağınızı anlıyorsunuz. Nergis’in hikayesini iyi kötü bitirdikten sonra sıra terk edip gittiği kızı Elif’te. Nergis’in kısmında hiçbir sebep sonuç ilişkisi görememişken Elif’in hikayesini okumaya başladığınızda daha da mantıksızlaşıyor işler. Sözde Elif de annesininkine benzer bir kader yaşıyor, sevgilisini terk ediyor ve bu ilişkide umduğunu bulamıyor. Güzel bir fikirden kastım; Nergis kısmını okurken bir bunalımdan geçtiğini, anne olmak yükünü taşımak istemediği için zamanla kızını babasına terk edip gittiğini, bunun pişmanlığını yaşadığını öğreniyoruz. Bu yüzden en azından Elif’in hikayesinin bunun üzerine yazılmasını, o ne hissetti, neler yaşadı, nelerin eksikliğini çekti, bunları görmek isterdim. Ama tamamen bağımsız bir şekilde annesiyle benzer bir ‘kader’ yaşadığını görüyoruz. Tabi buna kader denmez. Çünkü her ikisi de genel değerlerden uzak seçimler yapıyorlar hayatlarında ve benzer şeyin tekrar anlatılmasının hikayeyi beslemeye hiçbir katkısı yok. Ben bunu neden okudum şimdi diyorsunuz. Hele bir de bu bölümde Elif’in yağmurlu bir İstanbul gecesinde tesadüfen aynı taksiye bindiği adama aşık olduğu klişesi var ki orda tamamen kitabın bir yerlere bağlanabileceği inancımı yitirdim.
Sonra Nergis’in terk ettiği eşi Mehmet’in hikayesini okuyoruz. O da tam olarak olmasa da Nergis’ten bağımsız bambaşka bir şeyler anlatma peşinde… Mehmet’e göre, Nergis kendisini gerçekten başka bir erkeğe aşık olduğu için terk etse daha kolay atlatılabilir bir travma yaşarmış. Çünkü dermiş ki “Evet artık beni sevmiyor başkasını seviyor.” Ama karısının onunla ilgili bir hayali kalmadığını anladığı için terk ettiğini fark edince bu onu onarılamaz şekilde yaralamış. Yahu hayatımda daha saçma sapan bir şey duymadım. Hangi sevgili, bir başkasının bir sebeple kendisine tercih edildiğini öğrenmekten daha az yara alabilir ve bunu çok olağan karşılayıp “Beni değil artık başkasını seviyor ve bu çok normal” diyebilir? Yazar hayatın olağan akışına aykırı, gerçeklikten uzak bir romantizm peşinde. Gerçekten çok sinirliyim bu kitaba :)
Aşırı klişelerle dolu, karakterlerinin altyapısı olmayan, ne anlattığı belli olmayan, edebi bir dili olmayan, kısa sürede bitiyor olsa bile zaman kaybından başka bir katkısı olmayan bir kitaptı. Çok üzgünüm. Melisa Kesmez maceramın sonuna gelmişim.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.