Bazı kitapları okurken canınız yanar, işte o kitaplardan biri oldu bu kitapta.
Livaneli’nin sürgün yıllarında Erdal Öz’e yazdığı mektuplardan derlenmiş bir yakın Türkiye tarihi tanıklıklığı. Gerçek dostluğun zaman ve mekandan bağımsız sürdürülebileceğini o imkansızlıklar içinde nasıl imkanlar yaratılabileceğini okuyoruz kitap boyunca.
Livaneli’nin Livaneli oluşunu bu sürgün yıllarına borçlu olduğumuzu düşündüm okurken hep.
Okuduğum kitaplarının, ezberden söylediğim o güzel bestelerinin doğuşlarına şahit oldum sanki her mektupta, içim ısındı
Ve kitap 2006 yılında Erdal Öz’ün erken vedası üzerine Livaneli’nin can dostuna yazdığı ağıtla bitiyor ve gerçekten canınız yanıyor okurken
İyi ki bu güzel insanlar var, karanlık dünyamızı aydınlatan
"-Bir cam kırıldı birden, bir martı çığlık attı, bir sazın teli koptu!
Kırk yıllık anılar geçti gözümün önünden.
“Seni hiç unutmayacağız, namuslu, yürekli, yiğit arkadaşım benim” diye mırıldandım.
İçim kan ağlıyordu. -"
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.