Dostoyevski’nin adeta içini döktüğü bir terapi seansı notları gibi bir kitap. Ancak açık konuşmak gerekirse, öyle "aman aman" abartılacak kadar da etkileyici bulmadım.
Yazar, içinde biriktirdiği nefreti ve hayata olan kinini kusmuş gibi görünüyor. Üstelik bunu öyle bir dille yapmış ki sanki sadece kendisinin anlayabileceği bir şekilde yazmış.
Kitabın amacı, okura bir şeyler anlatmaktan çok yazarın kendiyle hesaplaşması gibi. Sakın "her insanın içindeki gerçekleri haykırmış" demeyin. Çünkü her insan hayata bu kadar nefretle bakmıyor. Evet, zaman zaman hepimiz hayatın zorlukları karşısında bocalarız, ama Dostoyevski’nin bu abartılı ve karamsar bakışı biraz fazlası olmuş.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.