Öncelikle şunu belirteyim; okuduğum en kötü, en berbat kitaptı Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar'ı.
Kurgusu o kadar saçma ki! Kurguyu geçtim, gereksiz uzatılmış cümlelerle beni iyice gıcık eden bir kitap oldu. Kitabın ismine aldanıp okuyayım dedim, ilk elli sayfası falan güzel gitti, sonrası tamamen hayal kırıklığı, bilgi yığını...vs.
Mevlana ve Şems-i Tebrizi'nin hayat hikayesiyle harmanlanmış bir olay örgüsü mevcut kitapta ama ben olay örgüsünden ziyade Mevlana ve Şems-i Tebrizi'nin hayat hikayesini okudum. Gereksiz o kadar ayrıntıya inilmiş ki bir yerden sonra olay örgüsünden kopuyor, insana "Ne alaka ya!" dedirtiyor.
Ahmet Ümit'in birçok kitabını ilgiyle okudum, Başkomser Nevzat dizisi tarif edilemeyecek kadar gönlümü fethetmişti. Lakin bu kitabı ne yazık ki övemeyeceğim. Kitaptaki gereksiz bilgi yığını ve cümleler olmasa max 100 sayfa olabilecek kitabı 430 sayfaya kadar götürmüş. Her şeye rağmen kitabı bitirdikten sonra verilmek istenen bir mesaj var mı diyorum, yok. Yani elimize ne geçti anlamadım.
Yazarlar, bütün toplumlara ayna olabilecek kapasitede insanlardır. Eserlerini bu yolda şekillendirirler, bunun için de sağlam bir kurgu yaratmaları gerekir. Ben bu kitapta iki tasavvuf ehlinin hayatı dışında bir şeye denk gelmedim. Sanki bilgisayar başına oturmuş Google'dan Mevlana ve Şems'in hayat hikayesini kopyalayıp yapıştırmış kitaba. Ayıp olmasın diye de çok uç yerlerden, alakasız birkaç karakter yaratıp basitçe bir olay örgüsüyle süslemiş gibi geldi bana. Ben bu kitabı bitirdiysem de sırf beni daha ne kadar gıcık edebilir diye merak ettiğimden okudum.
Ahmet Ümit, beğendiğim bir yazar. Ama bu kitabını ne yazık ki tavsiye edemeyeceğim. Okumasanız da olur.
·
839 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.