Yüksek rütbeli bir yargıç olan İvan İlyiç, ölümcül hastalığının farkına vardığında, o güne kadar büyük anlam yüklediği ve uğruna büyük çaba verdiği serveti, şöhreti ve saygınlığı, ölüm döşeğinde olan kendisine bir anda boş ve saçma görünür.
Durma sızılarım ben o satırları okurken İvan İlyiç gibi o acıları hissettim . Bağırsam bile çare yoktu tek çare ölmekti bu karşımda duranlar evlatlarım ve eşim artık bana acıyorlardı ….
Ben rahat bir hayat geçirdim lakin ölüm o kadar rahat değilmiş …
(“Ölüm gidenlere acımak değildi hayatta kendini ölümsüz olarak gören insanların vay haline ! “ )
###Eminemamiş.
Emine Mamiş
Emine Mamiş
··
184 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.