Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkumunun Son Günü eserini okuduktan sonra, zihnimde dolaşan düşünceleri tarif etmek zor. Kitap baştan sona mahkumun gözünden anlatılıyor; onun zihninde, korkularında, hayallerinde ve kaçınılmaz sonla yüzleşmesinde sıkışıp kalıyorsunuz. Hugo’nun yazımı öylesine samimi ve derin ki, zaman zaman hikayeyi okuduğumu unutup mahkumun kendisi gibi hissettim.
Sonu özellikle çarpıcıydı çünkü giyotinin gölgesine kadar götürüldüğümüz halde idamın kendisini net bir şekilde görmüyoruz. Bu, okuyucuyu daha da rahatsız ediyor, çünkü son dakikalarındaki belirsizlik insanın boğazında düğüm oluşturuyor. "Sonunda ne oldu?" sorusu zihnime kazındı ama belki de Hugo’nun amacı tam olarak buydu: idamın kendisini değil, bu süreçteki insanın ruh halini göstermek. İnsanın yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide nasıl parçalandığını hissettiriyor....
Tavsiye ederim, gerçekten keyif verdi...
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.