Kitap bana çeşit çeşit duygu yaşattı, güldürdü, düşündürdü, sevinci, hüznü, öfkeyi, gururu yaşattı. Okurken baya keyif aldım ve kitabın başından hikayeye bağlandım ve bir iki bölüm haricinde özellikle Paris sokaklarından, caddelerinden bahsettiği bölüm haricinde kitap su gibi akıp gitti.
- - - Spoiler İçerir - - -
Bana şunları sorgulattı bir insan aşk için neler yapabilir? Nelerden vazgeçebilir? Bu soruların cevabını üç ana karakter üzerinden çok güzel aktardı. Yazarın betimlemeleri ve olaylar, durumlar üzerine verdiği örnekler çok hoşuma gitti. Özellikle Quasimodo'nun tarzan gibi iple sallanarak gelip Esmeraldayı celladın elinden kurtarması ve koca katedrali Battalgazi gibi tek başına muhteşem şekilde savunması en çok keyif aldığım kısımlarındandı hatta katedrali savunma sahnesini okuduğum gece rüyama bile girdi. :D
Kitapta hikayeden bağımsız olarak yazarın "kitap yapıyı öldürecek" cümlesi altında matbaa'dan önceki mimariyi ve o dönemin eski sanatçılarını ve matbaa'dan sonraki mimarlığı eleştirisi ve yeni mimarları ve eserlerini yerden yere vurması baya ilgimi çekti ve meraklandırdı, kitabın en çok bu bölümünde oyalandım bahsi geçen eserleri merak ettim araştırdım.
Kitabı yıllar önce okumuştum ve çok beğenmiştim, genel hatlarıyla hatırlıyordum kitabı ama sonunu bir parça farklı hatırlıyordum, demekki duygularım hafızamı manipüle etmiş sonunu olmasını istediğim gibi yeniden yazıp yüklemiş hafızama :D
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.