-SPOİLER-
Sağlıklı bir hakimin hastalığa yakalanarak ölümüne kadar olan hayatını anlatan bir eser. Sağlığında kendisini işine ve sevdiklerine adamışken ölümünün son günlerinde ne kadar yalnız olduğuna içerliyor. Başlarda ölümün gelişini inkar ediyor ve tek düşündüğü şey ölüm oluyor. Aslında hastalığının bu denli ilerlemesinde sağlıklı olacağına dair bir inancının olmamasının, sevdiklerinden istediği ilgi ve alakayı görememesinin, hep karamsar duygular içinde olmasının büyük bir payı var. Kitabı okurken İvan İlyiç’in hisleri bana olduğu gibi geçti, çok karamsar bir eda ile okudum. 83 sayfa olmasına rağmen dolu dolu ve olması gerektiği gibi biten bir kitap bence. Her satırda İvan İlyiç’e üzüldüm. Kitabın ilk bölümünde İlyiç’in ölümünden sonra yaşananlar bulunuyor, kitabı tamamen bitirdikten sonra burayı bir kere daha okudum. İvan İlyiç’in ne kadar yalnız olduğunu, sevdiklerinin(!) ölümünden sonra neler yaptıklarını okudukça onu daha da iyi anlıyorsunuz.