İnsanın hayatındaki en önemli ve etkili insanlardan biri şüphesiz öğretmenleridir. Bir öğretmen öğrenciyi dersten ve okuldan da soğutabilir dersi ve okulu daha da çok sevdirebilir de. Dolayısıyla bir öğretmen öğrencilerine olan yaklaşımına, davranışlarına, tutumlarına çok dikkat etmelidir. Karşısında yarının yetişkinleri olduğunun bilinciyle hareket etmelidir. Öncelikli amacı öğrencisinin gönlüne girmek olmalıdır. Sonrası zaten gelecektir.
Fakat bir lise öğretmeni olarak diyebilirim ki günümüzde lise düzeyinde öğretmenlik yapmak oldukça müşkül bir hâl aldı. Her türlü öğrenci profili karşımıza çıkıyor. Bazen insan nasıl tepki vereceği konusunda kararsız kalıyor. Öğretmenlerin de tatili çok diyenlere ‘o zaman sen de öğretmen olsaydın’ diyorum . Gerçekten çok zor ve sabır isteyen bir meslek. Aynı zamanda da bütün zorluklarına rağmen birilerine bir şeyler kattığını görünce, güzel geri dönüşler alınca iyi ki öğretmen olmuşum dedirten bir meslek bence. Yalnız şu bilinmeli ki öğretmenin sihirli değneği yok, her şey öğretmenden beklenmemeli. Bu noktada yine iş dönüp dolaşıp eğitimin sıfırdan ailede başladığına ve anne babalara çok ama çok iş düştüğüne geliyor. Herkes çocuğuna gerekli özeni gösterip yetiştirme konusunda gerekeni titizlikle yapmalı. Konuşulacak söylenecek çok şey var da çok uzatmayayım. Biz yine de ümitvâr olalım.
Kitaba gelecek olursak isminden de anlaşılacağı üzere Halide Nusret Zorlutuna’nın öğretmenlik yaptığı yılları, küçük dostlarım diye adlandırdığı öğrencileriyle yaşadığı anılarını anlatıyor. Kimi zaman tecrübesizlikten dolayı bazı hatalar yapmış, sonradan farkına varmış. Yaşadıkça, mesleğini yapa yapa gelişmiş ve mesleğini, öğrencilerini hep çok seven bir öğretmen olmuş. Bir solukta okuyabilirsiniz.
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.