Bazı şeyler yaşla değil huyla ilgili. Üzerime giydirilen mutluluk kumaşını paramparça edecek makaslarım var sadece. Gülümsediğim o nadir anları bile gözlerime düşen gereksiz bir hüzünle doğramayı becerebiliyorum, yine de kendime hak veriyorum. İnsan, hazzın sona ereceğini bile bile ve dünyanın acınası halini göre göre nasıl mutlu olur, neden mutlu olmak ister ki? Bir kitap okumuştum, normal olmak varken neden mutlu olasın, diyordu. Olmamak, olamamak… Benim normalim buydu.
··
75 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
