Uzun zaman oldu ve sanırım olmaya da devam edecek. Biraz sağlık sorunlarım var ve atlatmaya çalışıyorum. Bu süreçte kitap okumak isterken aslında okuyamadığımı farkettim listem yığıldı dağ oldu. Olsun dedim biraz da dağ gibi yığının altından çıkmayı öğreneyim. Tam böyle içsel bir konuşma yaparken bu şahane eserimiz ile karşılaştım.
Ben hayatta hiç bir karşılaşmanın tesadüf olmadığına inananlardanım. Bu eser için de tereddütsüz okumalısınız diye bilirim. Yazarımızın iç dünyasını bizimle paylaştığı, tecrübe ettiği başarılarını hayatına giren herkesten neleri aldığını ve biraz da tasavvufi boyutta güzel bir göz ile bakmaya başladığını ben hissettim. Kendimi gördüm. Ben de şurada şunu yaptım demek yalnız değilim dedim. Benim de bazen böyle düşünmeye ihtiyacım var dedim. Arka kapak notunda ise şunu söylüyor,
Üstadın dediği gibi yok aslında birbirimizden farkımız. Yazmak zor değildi. İşin aslı sıraya koymak en zoruydu.Çekmecede çiftleri birbirine girmiş onlarca çorap gibiydi kafamın içi.
Yazısında bu sırayı anlayabiliyorsunuz. Emeğini, düşüncesini ve duygusunun gerçekliğini...
Sanırım son zamanlarda fazlaca kişisel gelişim batağına batmışken bu eserin temiz kalışı beni çok etkiledi.
Herkes mi yaralı?
Sanırım herkes...
Kimi tek tek sayıp tespih yapıyor.
Kimi de tek tek atıyor hayatından
Sabırla dokunup
Bir sonrakini karşılıyor.
Bazırları tanelerde bekliyor,
Basıyor ğöğsüne,
Avucuna alıp çekiyor kokusunu,
Bir iki damlayla işaretliyor onları.
En çok acıtanlar
En zor atladıkların oluyor.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.