Bu çizgi romana kapağını görür görmez tutulup derhal kasa kuyruğuna girmiştim. Maalesef ki okuma sırası ona gelene kadar kitaplığımda iki yıl süründü. Eseri öne almak yerine niye bunca vakit bekledim bilmiyorum ama pişmanım.
Yazar, çizimlerinin güzelliği bir yana olayları kurgulama biçimiyle de takdir edilesi bir iş çıkarmış. Kendimi hem tarih arşivlerinde geziniyor hem de bir romanı yaşıyor gibi hissettim. Kâh sevindim kâh heyecanlandım kâh ağladım. Fakat günün sonunda, bu duygu seline rağmen kendimi Paris Komünü’nün tarihine ve zeminini oluşturan düşünceye oldukça vakıf hissettim.
Hikaye, yazarın kendisinden 150 yıl evvel aynı daireyi paylaştığı kişinin bir komüncü olmasını öğrenmesiyle başlıyor ve bu kişinin kimliğini öğrenme maksadıyla yapboz misali bir araştırmaya girişiyor. İlerleyen sayfalarda kurgu, Victorine isimli komüncü bir kadının anlatımıyla da zenginleştiriliyor.
İkili anlatımın yanı sıra Victor Hugo, Louise Michel, Karl Marx, Emile Zola ve döneminin diğer birçok öne çıkan isminden alıntılar ve anılarla Paris’in ve Versailles’ın halini canlı canlı görüyoruz resmen.
İncelememi Victorine’in bizden istediği şekilde bitirmek istiyorum: “Bu hikaye senin hikayen. Sana emanet. Ona iyi bak. Koru onu. Ama en önemlisi, paylaş onu. Başkalarına da anlat.”
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.