Krapp's Last Tape & Embers 
Samuel Beckett
Sahne, yaşlı bir adam olan Krapp'ın karanlık bir odada, masasında bir teyp ve kayıtlı bantlarla oturduğu bir sahneyle başlar. Krapp, geçmişteki anılarını hatırlamak için bir bantta kaydedilmiş sesini dinler. Bu kayıt, 39 yaşında yalnız başına şarap kutladığı bir günden kalmadır. Genç Krapp, yeni bir ışık keşfettiğinden bahsederken, 69 yaşındaki Krapp bu zaman dilimindeki hayal kırıklıkları ve kayıplar üzerine düşüncelerini dile getirir.
Dinlediği ses, yirmili yaşlarının sonlarındaki deneyimlerini yorumlar, o zamanki idealist bakış açısını alaycı bir şekilde değerlendirir. Genç Krapp, annesinin ölümünü beklerken yaşadığı anları hatırlarken, Krapp bu anılara duyduğu ilgiyi sorgular. Kayıtlar arasında "viduity" kelimesini keşfeder; bu, onu geçmişe dair düşüncelere sürükler. Kayıt, genç Krapp'ın bir ruhsal uyanış yaşadığı anları anlatırken, Krapp bu kısımları hızlıca geçer. Ardından kendi yaşamıyla ilgili yeni bir bant kaydederken, geçmişteki benliğine dair acımasız bir değerlendirme yapar. Gelecek nesillere aktaracak bir şey bulamayan Krapp, sadece "makara" kelimesini sevdiğini kabul eder. Sonunda, geçmişine dair anılarıyla yüzleşir ve kaydettiği bantların sonunda yaptığı seçimlerden pişmanlık duymadığını ifade eder. Krapp, kasetin sonuna kadar sessizce çalmasına izin vererek, kendi içsel huzursuzluğuyla baş başa kalır.
Analizi
Krapp'ın hayat makarası, adeta bir sarmaşık gibi içe geçmiş, karmaşık bir şekilde dolanmış durumdadır. Bu sarmaşık, onun geçmişine dair anıları ve deneyimlerini temsil ederken, aynı zamanda zamanın geçişini simgeler. Sessiz bant, Krapp'ın hayatına dair kayıtlara dönüşürken, hem onun geride bıraktığı zamanın ağırlığını hem de gelecekteki belirsizlikleri yansıtır. Genç Krapp içindeki ateşi, hayatının en tutkulu dönemlerini, aşkı ve umutları dile getirirken; dinleyen yorgun yaşlı Krapp, geçmişteki bu tutkunun artık sadece bir hatıra olduğunu ve gitme isteğiyle yanıp tutuştuğunu ifade eder. Oyun, başından itibaren, Krapp'ın son kaydının dinlenmesi etrafında şekilleniyor gibi görünse de, burada bir belirsizlik var: 'son' kelimesi, yalnızca 'en son' kaydı değil, aynı zamanda 'nihai' bir sona da işaret edebilir. Bu durum, izleyiciyi düşündürüyor; tıpkı Browning'in "My Last Duchess" adlı eserinde olduğu gibi, burada da bir sonraki aşamanın veya ilişkinin olasılığı söz konusu. Krapp'ın gençliğini hatırlarken, geçmişteki bir yıl daha bitmeden gitmiş olmasını umut etmemiz, onun içindeki köklü boşluk ve kaybolmuş zaman hissiyle birleşiyor. Krapp'ın gençliğinde yaşadığı romantik karşılaşmayı tekrar dinlediği sahne, onun içsel çatışmalarını ve geçmişe özlemini daha da derinleştiriyor. Bu sahnede, bir kadının yüzü, Krapp'ın zihninde canlanırken, kendine işkence eden bir mazoşizm durumu ortaya çıkıyor. Geçmişin hatıraları, ona acı verirken, aynı zamanda bir tür haz ve bağlılık da taşıyor. Bu, izleyicinin Krapp'ın karakterine dair karmaşık duygular beslemesine neden oluyor. Oyun boyunca sıkça yer verilen siyah-beyaz görüntüler, Krapp'ın içsel dünyasını ve geçmişe dair melankolik duygularını somutlaştırıyor. Renklerin yokluğu, hayatın canlılığının kaybolmuş olduğunu ve Krapp'ın ruh halinin karamsar tonlarını yansıtıyor. Bu görsel tercih, Krapp'ın hayatının evrimine dair derin bir yorum sunarak, izleyicinin onun yalnızlığına ve içsel mücadelelerine daha fazla empati kurmasına olanak tanıyor.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.