Üzdün beni Poe abi..Korku-Gerilim
Arthur Gordon Pym'in öyküsünün yanında bu kitabı maalesef beğenemedim. En sevdiğim ilk 10 kitaba rahatlıkla sokabileceğim Arthur Gordon Pym'in öyküsü, Edgar Allen Poe'nun anlatım tarzına ve gizemli tarafına beni hayran bırakmıştı. Yazarın yazdığı her türlü şeyi okumak istiyordum (evet şiirlerden nefret etmeme rağmen buna onlar bile dahildi). Sonra elime bu kitap geçti ve heyecanla içini karıştırdım. Bir sürü küçük yan hikayelerden oluşuyordu ve acaba her biri Arthur Gordon Pym'in öyküsü gibi sürükleyici ise kim bilir bu kitap ilk 5'e bile girer diye düşünüyordum içimden. Ne yazık ki ilk 5'i geçtim. İlk 50'ye bile giremeyecek bir kitaptı..
Bir Haftada Üç Pazar adlı kitabı bitirmem aylar sürdü. Ufak yan hikayeleri seveceğimi düşünüyordum ama yanılmışım. Arthur Gordon öyküsünde kitap uzun ve sürükleyici bir yapısı vardı. İlerisinde neler olacağını kitabın başında kestiremiyordunuz çünkü o kadar yeni olaylar meydana geliyor ve gelişiyordu ki sizin yaptığınız tek şey bu akışa kendinizi kaptırmanızdı. Bu kısa hikayelerde ise ilk sayfayı okuduktan sonra sonraki sayfada hikayenin nasıl biteceğini hemen kestirebiliyorsunuz. Bunun sebebi çok belli. Hikayelerin oldukça kısa olması. Yeni olaylar meydana gelmediğinden ve hep aynı senaryo eşliğinde ilerlediğinden günün sonunda aşağı yukarı öykünün nasıl biteceğini anlayabiliyorsunuz ve bunu her küçük hikayelerde deneyimlemek canımı oldukça sıktı.
İkinci beğenmediğim nokta ise hikayelerin mantık olarak tutarsızlığı idi. Bazı hikayelerin mantıklı bitmesini istersiniz. Realist demiyorum, mantıklı diyorum. Akla uygun bir şekilde son bulması okuyucu daha mutlu eder. Arthur Gordon Pym'in finali tamamen okuyucuya bırakılmıştı mesela. İsteyen finale kendi anlamını katıp bitirebilirdi. İsteyen başka bir anlam katıp hikayeye nokta koyabilirdi. Bu tür anlatımları sevmesem de başarılı bulmuştum. Bu kitapta ise yazarımızın iç dünyasının karamsarlığı mı desem bilemiyorum her öykünün sonu basit kötü sonla bitiyor. Kötü son pek diyemem ama "kötü bir şey olacağı kesin" şekilde bitiyor diyebilirim. Edgar Allen Poe abimizin hikayelerinin özeti aşağı yukarı bence şöyle ;
---> Hikayeye güzel ve ana karakterin kendini tanıtmasıyla başla
---> Ortalara doğru olaylar gelişmeye başlasın.
---> Sonlara doğru kötü şeylerin olacağı okuyucunun gözüne iyice sokulsun.
---> Sonu muğlak bir şekilde, ne iyi ne de kötü bir şekilde bitsin.
Bir kere bu problemi kafanızda çözdükten sonra ve her hikayeye bu formülle başladıktan sonra inanın ki hiç bir hikayeden zevk alamamaya başlıyorsunuz. .
Üçüncü olarak sevemediğim şey ise çok fazla dipnotların olması. Bazen bir sayfayı okuduğunuzda hikaye yerine daha çok dipnot okuduğunuz olabiliyor. Çok fazla dipnot olması da çok fazla terim ve tanım bilgilerin kafanızda dans etmesi demek ve günün sonunda da sıkılmak demek. Özellikle kitabın ilk yarısında öykülerden ziyade, öykülerde geçen kelimelerin dipnotunu açıklayan yazıları okumaktan baya sıkılmıştım.
Peki hiç mi iyi yanları yok ? Tabii ki de var. Hikayelerin kendine has o gotik tarzı ve her şeye rağmen gizem havası iyi işlenmiş. Bu sizin okuyacağınız ilk gotik ve gizem tarzında bir kitap ise oldukça zevk alacağınızı düşünüyorum. Benim almama sebebim bu kitaptan çok daha güzel gotik ve korku tadında 20-30'a yakın kitap okumamdan kaynaklı. Sonuçta siz önce Rings Of Power izleyip sonradan Yüzüklerin Efendisi izlerseniz tabii ki de orta dünyaya ve evrenine aşık olursunuz. Kötü bir şeyi bile ilk kez görüp, tadına bakıp beğenmişken ondan çok daha muhteşemini ağzınızdan salyalar akarak tüketirsiniz. Ama önce Yüzüklerin Efendisini izleyip ardından Rings Of Power'ı izlerseniz eğer, ağzınızdaki o tatlımsı tat bir anda kanalizasyondaki lağım kokusuna döner ve tattığınız şeyden hiç mi hiç zevk almazsanız. Edgar Allen Poe kitaplarını okuyacak iseniz, önce bundan başlayın. Sonra daha iyilerine geçin ve zevkin doruklarına ulaşın.. Benim gibi zevkin en tepesindeyken yokuş aşağıya sert bir şekilde inmeyin.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.