"Bırak hakikat incitsin seni bir yalan avutacağına. Bırak kendin olduğun için sevmesinler, başkası olduğun için alkışlayacaklarına." der çok değerli yazarımız
M. Kemal Sayar
Çağımızın hastalıklarının başında gelen kendine yabancılık, dışarıya gösteriş problemi. Hayatın kalabalığından, gürültüsünden kendi sesimizi duyamıyor çoğu zaman kulak kesilmiyoruz bile. İçimize dönüp bakmayı uzun zaman önce bıraktık. Bizi biz yapan şeyleri dışarıda aramaya başladık. Kendimize nasıl olursa iyi hissederiz sormak yerine, nasıl davranırsam kabul edilirimi dayatmaya başladık. Kendimize yabancılaşıyoruz ve bundan rahatsızlık duymuyoruz. Bugün memnun etmek için kendi benliğimizden uzak tavırlarla hayatımızda tuttuğumuz insanlar artık yorulduğumuzda yanımızda kalmıyor bile. O halde ne için kendimizden vazgeçiyoruz? Sevilmek, kabul edilmek için neden insanları memnun etme ihtiyacı duyuyoruz? Biz olduğumuz halimizle değerli değil miyiz? Yoksa kendimiz de mi kendimizi değerli bulmuyoruz? Neden kendimizden kaçıyoruz? Kendimizden kaçarken nereye varıyoruz? Vardığımız yer huzur veriyor mu yoksa ne yaparsanız yapın içinizde o boşluk kendini hissettirmeye, gün geçtikçe büyümeye devam ediyor mu? Sahi hiç düşündünüz mü? Belki de o alkışları yanlış yerde ararken oluşturduğumuz boşluğa en iyi gelecek olan yine kendimizizdir...
Kendine dön! Hakikat biraz incitecek tabi. Ama yalanlardan ve sahteliğe gelen alkışlardan sıyrılıp dingin bir huzura ulaştıracak seni.
M. Kemal Sayar
Çağımızın hastalıklarının başında gelen kendine yabancılık, dışarıya gösteriş problemi. Hayatın kalabalığından, gürültüsünden kendi sesimizi duyamıyor çoğu zaman kulak kesilmiyoruz bile. İçimize dönüp bakmayı uzun zaman önce bıraktık. Bizi biz yapan şeyleri dışarıda aramaya başladık. Kendimize nasıl olursa iyi hissederiz sormak yerine, nasıl davranırsam kabul edilirimi dayatmaya başladık. Kendimize yabancılaşıyoruz ve bundan rahatsızlık duymuyoruz. Bugün memnun etmek için kendi benliğimizden uzak tavırlarla hayatımızda tuttuğumuz insanlar artık yorulduğumuzda yanımızda kalmıyor bile. O halde ne için kendimizden vazgeçiyoruz? Sevilmek, kabul edilmek için neden insanları memnun etme ihtiyacı duyuyoruz? Biz olduğumuz halimizle değerli değil miyiz? Yoksa kendimiz de mi kendimizi değerli bulmuyoruz? Neden kendimizden kaçıyoruz? Kendimizden kaçarken nereye varıyoruz? Vardığımız yer huzur veriyor mu yoksa ne yaparsanız yapın içinizde o boşluk kendini hissettirmeye, gün geçtikçe büyümeye devam ediyor mu? Sahi hiç düşündünüz mü? Belki de o alkışları yanlış yerde ararken oluşturduğumuz boşluğa en iyi gelecek olan yine kendimizizdir...
Kendine dön! Hakikat biraz incitecek tabi. Ama yalanlardan ve sahteliğe gelen alkışlardan sıyrılıp dingin bir huzura ulaştıracak seni.··
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.