Akıllı olmak istiyorum, o zaman beni severler1000Kitap
Arkadaşımla (
Sunset) "her ay ortak bir kitap okuyalım" planımızın ikinci kitabı Algernon' a Çiçekler. !SPOİ İÇERİR!
Karakterimiz Charlie Gordan; 32 yaşında ve 17 yaşından beri bir fırında çalışıyor. IQ seviyesi düşük, sempati duyup içinizi sıcacık yapacak toplumdan birisi. Akıllı olmak istiyor, seviyesinin normali olarak daha yavaş anlıyor. Onu farklı kılansa sürekli öğrenmek isteği, merakı.
Zeki olmak uğruna sadece hayvanlar üzerinde denenmiş bir deneye kobay olmayı kabul ediyor, beraberinde Charlie ile "Charlie kim, ailesi kim, annesi neden sevmedi" diyerekten atıyoruz kendimizi İLERLEME RAPORLARI' na, Rorschach testlerine, labirentlere...
Labirentte bir fareyle bile yarışıyoruz, Algernon' la. Aslında kitabımızın adı bu minik sevimli deney hayvanımızdan geliyor. Charlie ona yenildikçe, ondan daha zeki olma yolunda ilerliyor ve bu zeka işi artık güzel dostluğa dönüyor.
32 yaşında ama küçük bir çocuk zihnine sıkışmış gibi hissediyorsunuz; geçmişinizi hatırladıkça korkularınızı anlamlandırıyor, zeka seviyeniz arttıkça birçok gerçekle tanışıyorsunuz. Aşık olup dost ediniyor, makaleler okuyup 20 dil öğreniyorsunuz.
Ama hiçbir şey sonsuz değil.
Kitapta 3 Charlie var bence:
1- Zeki olmak isteyen Charlie
2- Dahi olan Charlie
3- Başlangıça yakın Charlie
Açıkçası ilk Charlie' ye o kadar sempati besledim ki, birçok nokta benim kalbimi kırdı. Onunla alay edenler güldüğünde beni seviyorlar diyip onlarla gülmesi gibi. Bana göre aşırı çileden çıkartan bu durum, o Charlie için mutlu dünyasına aitti.
İkinci Charliemizi IQ seviyesi yükselmeye başlayınca keşfediyoruz. 20 dil öğreniyor, makaleler okuyor, romanlar bitiriyor, araştırıyor, öğreniyor, aşık oluyor... Ama ben o Charlie' ye sempatimi yitirdim çünkü ben-merkezli bir kişiliğe büründü; hep kendi hep kendi. Dahi olmak onu düşündüğü kadar mutlu etmedi.
Son Charliemizse... Algernon' la dostluğunu o öldüğü için bitiren ve deneyin yanlış gittiğini sonunun minik dostu gibi olacağını fark etmesiyle oluşan Charlie.
Beni mahveden kısımları yazmaya geldikkk
"Ona nasıl söyleyebilirdim? Ne söyleyecektim ki? Hey, bana bir baksana, ben Charlie'yim, defterden sildiğin oğlunum mu diyecektim? Seni suçluyor filan değilim ama işte buradayım, her zamankinden çok daha iyi bir şekilde hem de... Beni sına. Bana sorular sor. Yirmi dil biliyorum, eski ve yeni olmak üzere; bir matematik dehasıyım ve ben öteki dünyaya göçtükten sonra bile beni hatırlayacakları bir piyano konçertosu yazıyorum.
Ona bunları nasıl söyleyebilirdim?
Bu dükkanda oturup, onun başımı okşayarak "Aferin, iyi çocuk," demesini beklemek kadar gülünç bir şey olamazdı."
"Ben geliştirdiğin onca yetenek, öğrendiğin onca şey ve yaşadığın tüm deneyimler - kısacası, senin için yapılan bütün bu şeyler için bir minnettarlık duyup duymadığını öğrenmek istiyorum. Yoksa eskiden daha iyi olduğunu mu düşünüyorsun?
'Bazı bakımlardan, evet...'
Hepsi şoke olmuşlardı.
Son birkaç ay içinde çok şey öğrendim, dedim. Sadece Charlie Gordon hakkında değil, hayat ve insanlar hakkında... Ve kimsenin, moron da olsa, dâhi de olsa, Charlie Gordon'u aslında hiç umursamadığını da keşfettim. Öyle olunca, benim ne "düşündüğüm ne fark eder ki?
Oh, diye güldü Nemur. Demek kendine acıyorsun. Ne bekliyordun ki? Bu deney senin zekanı geliştirmek içindi, seni popüler yapmak için değil. Senin kişiliğine ne olacağı bizim kontrolümüz altında değildi ve sen de herkesin sevdiği, geri zekalı genç bir adamdan kibirli, bencil ve asosyal bir pislik haline geldin.'
Sorun, sevgili profesör, zeki bir insan olduktan sonra bile beni kafesin içinde tutmak ve özlemini çektiğiniz onuru size kazandıracak şekilde gerektiği zaman sergilemek istemenizden kaynaklanıyor. Ama şu işe bakın ki, ben de bir insanım."
"Algernon iki gün önce öldü. Onu sabah rıhtımda başıboş dolaştıktan sonra dört otuzda laboratuvara döndüğümde buldum. Kafesinin bir köşesinde upuzun uzanmış, yan dönmüş yatıyordu. Uykusunda koşuyormuş gibiydi.
Tahliller benim öngörülerimin doğru olduğunu gösteriyordu. Normal bir beyinle karşılaştırıldığında, Algernon' unki daha hafif çekiyordu ve serebral kıvrımlarda genel bir düzleşme vardı, ayrıca beyin yarıkları derinleşmiş ve genişlemişti.
Şu anda aynı şeylerin bende de olmakta olduğunu düşünmek çok korkunç bir şey. Algernon' un başına geldiğini görmek, bunların ne kadar gerçek olduğunu gösteriyor. İlk kez, gelecekten korkmaya başladım.
Algernon' un bedenini küçük madeni bir kabın içine koydum ve eve giderken yanımda götürdüm. Onu yakma fırınına atmalarına izin vermeyecektim. Biliyorum, bu aptalca ve fazla duygusal bir yaklaşım ama gece geç vakit onu arka bahçeye gömdüm. Mezarının üzerine bir demet kır çiçeği koyarken kendimi tutamayıp ağladım."
"Bayan Kinnian eğer bunları okursanız lütfen bana acımayın. Sizinde dediğniz gibi hayatta bana akıllı olmak için ikinci bi şans verildi ve ben bunun için çok mutluyum çünkü bu dünyada var oldunu bile bilmedim bisürü şey örendim ve onları çok azda olsa görebildim için çok mutluyum.
Aylemle ve kendimle ilgili bissürü şey örendim içinde mutluyum. Eskiden hiç aylem yok gibiydi ama onları hatırladım ve onları gördüm ve şimdi biliyorumki benim bi aylem varmış ve bende herkez gibi bi insanmışım.
Neden tekrar aptal oldum ve ya neyi yannış yaptım onu bilmiyorum. Belkide yeterli çaba göstermedim ve ya biri bana nazar deydirdi. Ama eğer çok çalışırsam ozaman belkide biraz daha akıllı olurum ve bütün sözcüklerin ne oldunu bilirim. Yırtık kaplı o mavi kitabı okurken kendimi nekadar iyi hisettimi azda olsa hatırlıyorum. Sonra gözlerimi kapatınca kitabı yırtan adamı görür gibi oluyorum ve o adam bana benziyo ama benden farklı gibi ve benim gibi konuşmuyo ama ben onun ben oldunu sanmıyorum çünkü sanki onu bi pencereden görüyo gibiyim.
Herne ise işte buyüzden akıllı olmak için çabalanmaya devam etmeliyim böylece belki kendimi yine öyle hisedebilirim. Bişeyler bilmek ve akıllı olmak güzel bişey ve keşke
dünyadaki herbişeyi bilseydim diye düşünüyorum. Keşke diyorum şu anda tekrardan akıllı olabilsem. Eğer olabilseydim oturur durmadan okurdum.
Herne ise galiba bütün dünyada bilim için önemli bişey yapan tek aptal insan benim. Ben bişey yaptım ama ne yaptımı hatırlamıyorum. Ama ne yapmışsam Warrendakilere
ve bütün dünyada benim gibi olan bütün insanlara yapmış sayılırım.
Elveda Bayan Kininan ve dr Strauss ve herkez ...
Not: lütfen professör Nemura söyleyin insanlar ona güldüğünde öyle huysus olmasın ozaman daha çok arkadaşı olur. İnsanların sana gülmesine ses çıkarmassan daha kolay arkadaş bulursun. Gittiğim yerde benim çok arkadaşım olucak.
Not: lütfen eğer vaktiniz olursa Algernonun arka bahçedeki mezarına birkaç çiçek koyun olurmu"
Sunset) "her ay ortak bir kitap okuyalım" planımızın ikinci kitabı Algernon' a Çiçekler. !SPOİ İÇERİR!
Karakterimiz Charlie Gordan; 32 yaşında ve 17 yaşından beri bir fırında çalışıyor. IQ seviyesi düşük, sempati duyup içinizi sıcacık yapacak toplumdan birisi. Akıllı olmak istiyor, seviyesinin normali olarak daha yavaş anlıyor. Onu farklı kılansa sürekli öğrenmek isteği, merakı.
Zeki olmak uğruna sadece hayvanlar üzerinde denenmiş bir deneye kobay olmayı kabul ediyor, beraberinde Charlie ile "Charlie kim, ailesi kim, annesi neden sevmedi" diyerekten atıyoruz kendimizi İLERLEME RAPORLARI' na, Rorschach testlerine, labirentlere...
Labirentte bir fareyle bile yarışıyoruz, Algernon' la. Aslında kitabımızın adı bu minik sevimli deney hayvanımızdan geliyor. Charlie ona yenildikçe, ondan daha zeki olma yolunda ilerliyor ve bu zeka işi artık güzel dostluğa dönüyor.
32 yaşında ama küçük bir çocuk zihnine sıkışmış gibi hissediyorsunuz; geçmişinizi hatırladıkça korkularınızı anlamlandırıyor, zeka seviyeniz arttıkça birçok gerçekle tanışıyorsunuz. Aşık olup dost ediniyor, makaleler okuyup 20 dil öğreniyorsunuz.
Ama hiçbir şey sonsuz değil.
Kitapta 3 Charlie var bence:
1- Zeki olmak isteyen Charlie
2- Dahi olan Charlie
3- Başlangıça yakın Charlie
Açıkçası ilk Charlie' ye o kadar sempati besledim ki, birçok nokta benim kalbimi kırdı. Onunla alay edenler güldüğünde beni seviyorlar diyip onlarla gülmesi gibi. Bana göre aşırı çileden çıkartan bu durum, o Charlie için mutlu dünyasına aitti.
İkinci Charliemizi IQ seviyesi yükselmeye başlayınca keşfediyoruz. 20 dil öğreniyor, makaleler okuyor, romanlar bitiriyor, araştırıyor, öğreniyor, aşık oluyor... Ama ben o Charlie' ye sempatimi yitirdim çünkü ben-merkezli bir kişiliğe büründü; hep kendi hep kendi. Dahi olmak onu düşündüğü kadar mutlu etmedi.
Son Charliemizse... Algernon' la dostluğunu o öldüğü için bitiren ve deneyin yanlış gittiğini sonunun minik dostu gibi olacağını fark etmesiyle oluşan Charlie.
Beni mahveden kısımları yazmaya geldikkk
"Ona nasıl söyleyebilirdim? Ne söyleyecektim ki? Hey, bana bir baksana, ben Charlie'yim, defterden sildiğin oğlunum mu diyecektim? Seni suçluyor filan değilim ama işte buradayım, her zamankinden çok daha iyi bir şekilde hem de... Beni sına. Bana sorular sor. Yirmi dil biliyorum, eski ve yeni olmak üzere; bir matematik dehasıyım ve ben öteki dünyaya göçtükten sonra bile beni hatırlayacakları bir piyano konçertosu yazıyorum.
Ona bunları nasıl söyleyebilirdim?
Bu dükkanda oturup, onun başımı okşayarak "Aferin, iyi çocuk," demesini beklemek kadar gülünç bir şey olamazdı."
"Ben geliştirdiğin onca yetenek, öğrendiğin onca şey ve yaşadığın tüm deneyimler - kısacası, senin için yapılan bütün bu şeyler için bir minnettarlık duyup duymadığını öğrenmek istiyorum. Yoksa eskiden daha iyi olduğunu mu düşünüyorsun?
'Bazı bakımlardan, evet...'
Hepsi şoke olmuşlardı.
Son birkaç ay içinde çok şey öğrendim, dedim. Sadece Charlie Gordon hakkında değil, hayat ve insanlar hakkında... Ve kimsenin, moron da olsa, dâhi de olsa, Charlie Gordon'u aslında hiç umursamadığını da keşfettim. Öyle olunca, benim ne "düşündüğüm ne fark eder ki?
Oh, diye güldü Nemur. Demek kendine acıyorsun. Ne bekliyordun ki? Bu deney senin zekanı geliştirmek içindi, seni popüler yapmak için değil. Senin kişiliğine ne olacağı bizim kontrolümüz altında değildi ve sen de herkesin sevdiği, geri zekalı genç bir adamdan kibirli, bencil ve asosyal bir pislik haline geldin.'
Sorun, sevgili profesör, zeki bir insan olduktan sonra bile beni kafesin içinde tutmak ve özlemini çektiğiniz onuru size kazandıracak şekilde gerektiği zaman sergilemek istemenizden kaynaklanıyor. Ama şu işe bakın ki, ben de bir insanım."
"Algernon iki gün önce öldü. Onu sabah rıhtımda başıboş dolaştıktan sonra dört otuzda laboratuvara döndüğümde buldum. Kafesinin bir köşesinde upuzun uzanmış, yan dönmüş yatıyordu. Uykusunda koşuyormuş gibiydi.
Tahliller benim öngörülerimin doğru olduğunu gösteriyordu. Normal bir beyinle karşılaştırıldığında, Algernon' unki daha hafif çekiyordu ve serebral kıvrımlarda genel bir düzleşme vardı, ayrıca beyin yarıkları derinleşmiş ve genişlemişti.
Şu anda aynı şeylerin bende de olmakta olduğunu düşünmek çok korkunç bir şey. Algernon' un başına geldiğini görmek, bunların ne kadar gerçek olduğunu gösteriyor. İlk kez, gelecekten korkmaya başladım.
Algernon' un bedenini küçük madeni bir kabın içine koydum ve eve giderken yanımda götürdüm. Onu yakma fırınına atmalarına izin vermeyecektim. Biliyorum, bu aptalca ve fazla duygusal bir yaklaşım ama gece geç vakit onu arka bahçeye gömdüm. Mezarının üzerine bir demet kır çiçeği koyarken kendimi tutamayıp ağladım."
"Bayan Kinnian eğer bunları okursanız lütfen bana acımayın. Sizinde dediğniz gibi hayatta bana akıllı olmak için ikinci bi şans verildi ve ben bunun için çok mutluyum çünkü bu dünyada var oldunu bile bilmedim bisürü şey örendim ve onları çok azda olsa görebildim için çok mutluyum.
Aylemle ve kendimle ilgili bissürü şey örendim içinde mutluyum. Eskiden hiç aylem yok gibiydi ama onları hatırladım ve onları gördüm ve şimdi biliyorumki benim bi aylem varmış ve bende herkez gibi bi insanmışım.
Neden tekrar aptal oldum ve ya neyi yannış yaptım onu bilmiyorum. Belkide yeterli çaba göstermedim ve ya biri bana nazar deydirdi. Ama eğer çok çalışırsam ozaman belkide biraz daha akıllı olurum ve bütün sözcüklerin ne oldunu bilirim. Yırtık kaplı o mavi kitabı okurken kendimi nekadar iyi hisettimi azda olsa hatırlıyorum. Sonra gözlerimi kapatınca kitabı yırtan adamı görür gibi oluyorum ve o adam bana benziyo ama benden farklı gibi ve benim gibi konuşmuyo ama ben onun ben oldunu sanmıyorum çünkü sanki onu bi pencereden görüyo gibiyim.
Herne ise işte buyüzden akıllı olmak için çabalanmaya devam etmeliyim böylece belki kendimi yine öyle hisedebilirim. Bişeyler bilmek ve akıllı olmak güzel bişey ve keşke
dünyadaki herbişeyi bilseydim diye düşünüyorum. Keşke diyorum şu anda tekrardan akıllı olabilsem. Eğer olabilseydim oturur durmadan okurdum.
Herne ise galiba bütün dünyada bilim için önemli bişey yapan tek aptal insan benim. Ben bişey yaptım ama ne yaptımı hatırlamıyorum. Ama ne yapmışsam Warrendakilere
ve bütün dünyada benim gibi olan bütün insanlara yapmış sayılırım.
Elveda Bayan Kininan ve dr Strauss ve herkez ...
Not: lütfen professör Nemura söyleyin insanlar ona güldüğünde öyle huysus olmasın ozaman daha çok arkadaşı olur. İnsanların sana gülmesine ses çıkarmassan daha kolay arkadaş bulursun. Gittiğim yerde benim çok arkadaşım olucak.
Not: lütfen eğer vaktiniz olursa Algernonun arka bahçedeki mezarına birkaç çiçek koyun olurmu"··
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.