Kitapta 'Arkasından gözyaşlarıyla tekrarlamıştım, rüzgarlara savurmuştum, ıssız ovalara haykırmıştım... Ama ona söylememiştim, ona söylememiştim onu sevdiğimi...' diyor ana karakterimiz. Ne acı! Aslında deseydi şu an her şey farklı olabilirdi. Bu ihtimali düşünmeden edemiyorum. (Hisleri karşılıklıydı.)
Bay N. kararsızlığı ile şaşırtıyor beni her defasında. Alıntıda belirtildiği düşünceler geçiyor düşüncelerin yanında kızı aramak için Rusya ve İngiltere'ye kadar izini sürüyor. Hem düşünce hem eylem onu sevdiğini gösteriyor diyordum. Kendisinin kitabın sonunda 'Fakat, arkasından çok uzun süre üzülmediğimi de itiraf etmeliyim.' demesi beni ters köşe yaptı. Beklemiyordum. (Bu durum taraf almama neden olmuş olabilir.) En sonda da 'Asya'nın bende uyandırdığı his, o yakıcı, tatlı, derin his hiç tekrar etmedi.' demesi beni biraz mutlu etmiş olabilir çünkü ben her şeye rağmen kendisinin kaybettiğini, korkaklık ettiğini düşünüyorum.
Asya karakterinin ise duygularıyla eş zamanlı fiziksel durumunun ani değişimini kendime benzettiğim için sanırım bir yakınlık sezdim. (Deli tavırlarına rağmen.) Ama cesareti ve kendini sevmesine de hayran kaldım. Başta zayıflık gibi gözüküyor duygularının ve düşüncelerinin onu hasta edecek güçte olması ama aksine ne kadar güçlü olduğunu gösteriyormuş şimdi anladım. Hakkını vererek, olması gerektiği gibi yaşıyor. Evet bu onu yoruyor ama bu durum onu o yapan şeylerden biri.
·
111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.