Kitap insanlığa oldukça tanıdık duyguları harika bi şekilde işliyor; pişmanlık, çaresizlik, nefret, tiksinme, sevgi, merhamet, şüphe!... Damakta kalan ve tatmin eden bir yanı var. Bazı kısımlarda Nekhlyudov ile birlikte hayatı, insan oluşu tekrar öğreniyormuşum gibi hissettim; onunla birlikte varoluşu, vicdanı rahatsız eden ortak konuları, toplumsal adaletsizliği, ahlakî problemleri derin derin tefekkür ederken buldum kendimi... kitap boyunca kendine sorduğu soruların cevabına ulaştığı an; zihninin sonunda huzura erdiği andı. Tatmin edici bi cevabın gücüydü bu! Bi çok kere yaşadığımız o his... Teşekkürler Tolstoy.