Zamansiz bir hikayemiz var. Zaten herkes yazmis romanin alt metnini. Kurgu hazir, hikayeler belli, karakterler isim degistirmis. Kitabin son bolumunde yazara ait bir seyler okudugumuz kisma kadar, İslam tarihine de az cok asinaysaniz, tanidik hikayeleri okuyoruz. Son bolum yoruma acik tabi ama ben dine karsi bir asagilama ve kotuleme sezdim kendimce. Kitap boyunca bunu hissettim acikcasi. Biraz Nobel'i almasini da buna bağladim, bu kadar semavi dinler uzerinden giden bir kitabin Nobel almasi sasirtmisti en basta.
Kitabi kapattiginizda Cebelavi'ye karsi hayal kirikligi ve kizginlik duyuyorsunuz. Zaten inanmayanlarin semavi dinlerle ilgili argumani da bu degil mi? Neden kotuluge mudahale edilmiyor, Allah goruyorsa neden izin veriyor, neden bizi korumuyor?
Ama karanlik olmazsa isigin anlami kalmaz. Hayatta her sey hep guzel olsa iyi olsa mutlu olsa o zaman varligimizin bir anlami kalir mi? İnsan sukreder mi? Guzelligin kiymetini bilir mi? Yoksa siradanlasir mi insanlar icin? Inanca dair sorgulatiyor ve dusunduruyor kesinlikle. Bu cok guzel bir katki okuyucuya.
Cok guzel alintilar var icinde. Aklima yazilanlardan biri: 'Korkmayin! Korku ölümü uzak tutumuyor, hayati uzak tutuyor! Siz yasamiyorsunuz, ölümden korktugunuz surece hayatiniz olmayacak.'
Islam dunyasinda gordugu tepkinin sebebi Islami asagilamasi degil bence, Islami asagilayan, alaya alan bir dunya kitap basiliyor. Tepki ceken Allah'in insanlastirilmasi ve ölmesidir. Inaniyorsaniz ve acikgoruslu olmada zorlaniyorsaniz bu ima sizi de rahatsiz edebilir.