Kokusu buraya kadar geldi!
Sanırım bu zaman kadar okuduğum en ilginç kitaptı. Tabii bir o kadar da zor bir kitaptı. Çünkü kitaptaki tüm karakterlerden nefret ettim.
Kitap 1900'lü yıllardan 1981 yılına dek, hayvancılık uğraşan bir ailenin dört kuşak boyunca yaşamlarına odaklanıyor, Bundan dolayı romanda karakter sayısı fazla; ancak bütün karakterlerin bir marazı var, hepsinde örtük bir iğrençlik var. Yazar öyle karakterler kurgulayım ki, insana ait ne kadar tuhaflık, kötülük varsa bu ailenin tüm bireylerinde en az biri var olsun demiş sanki. Bu durum kitaptaki karakterler ile bağ kurmayı geçtim, empati kurma olasılığını bilr yok ediyor ki, yazarın amacı tam da bu bana kalırsa. Yazarın bu konuda hakkını vermek gerekiyor.
Kitabın en az karakterleri kadar önemli bir unsur var ki onda domuz çiftliği, Yazar endüstriyel hayvan yetiştiriciliğin neden olduğu sıkıntıları, hayvanlara yapıyan eziyeti oldukça gerçekçi ve sert bir üslupla dile getiriyor. Del Amo, kitabın tamamımda duyulara -özellikle koku duyusuna- hitap eden bir betimleme biçimi kullanıyor, Bu durum zaman zaman gerçekten rahatsız edici oluyor. Öyle ki domuz ağılının, gübre çukurunun ve insanların kokusu satırlardan taşıp ta burnuma kadar geldi.
İlk cümlesinde son cümlesine kadar pesimist bir yapıya sahip, Emile Zola'nın romanlarını anımsatan ve natüralizm akımına yeni bir pencere açan bir kitap Hayvan Hükümranlığı.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.