İntermezzo, şimdiden en sevemediğim kitapların başına yerleşti. Bunun birkaç nedeni var ki en önemlisi kendimi nadiren popüler olan bir şeye yöneltmişken elde ettiğim o yanılmışlık hissi. Eğer bu kadar göz önünde bir kitap olmasaydı muhtemelen bu kadar rahatsız etmezdi beni sevmemek. Kitabı satın aldıktan sonra günlerce elim ona gitmemişti demek ki hissetmişim..
Kardeş çatışması, aşk, aile hashtagleriyle tanımlanmış bir kitap. Birbirlerine karşı empati duyamayan, egolarından beslenen, garip şekilde kendi iç dünyalarını normal bir insandan on kat daha hızlı çözümleyebilen iki kardeş birbiriyle anlaşamıyor diye ben 477 sayfayı neden okudum şimdi? Neden onların kadınlarla olan tuhaf ilişkilerini şahit olmam gerekiyordu? Bilmediğim, hayatta hiç denk gelmediğim, çok çok önemli bir soruna parmak basan, dünyanın derdi olan bir konuya mı değiniyordu? Yoksa bu sıradanlıkta mı bulmalıydım asıl meseleyi? Sanmıyorum.
Yazarın üslubuyla anlatımı gereksizce zorlaştırılmış ve aslında, anlatıların çokça dramatize ve erotize edildiği, yani gerçekten çok önemli bir derdi anlatıyormuş gibi davranılan ve anında hayatı çözümleyen karakterlerin narsist düşüncelerini okuduğumuz bir metin.
Elbette bu benim kişisel düşüncemdir. Daha pek çok şey söylenebilir biraz düşünürsem şurası güzeldi de diyebilirim. En nihayetinde bitirdiğim anda içimde yalnızca 'Neden bu kadar zamanımı boşa harcadım?' hissi oluyorsa bu ufak şeylerin pek de bir önemi yok. Bana hitap etmiyordu der sıradaki kitabıma geçebilirim.
·
221 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.