En çok akşamları duyuyorum zamanın acısını. Bir kandilin yağı bitmiş de, fitili yanıyormuş gibi garip bir is kokusu yayılıyor eşyalardan. Eskimeyi hiç bu kadar yakın ve yoğun yaşamamıştım. Duvarlar bir sünger gibi emiyor gün boyu sokaklardan topladığım sesleri. Işık, sevinç ve hareket yeni koyu bir gölge, bir dip yalnızlığına bırakıyor. Geriye bir iç çekiş, bir uğultu bir sayıklama gibi kendi sesim kalıyor.
|Şükrü Erbaş|
·
164 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.