"Savaş anıları garip bir şekilde olumludur, çünkü onlara sahip olmak için hayatta kalmanız gerekir."
Filistin Hükümetinde kültür bakanı olarak görev yapan yazar, bir toplantı için memleketi Gazze'de bulunduğu sırada İsrail terör örgütünün soykırımı başladı.
-Gazze ile ilişkisi olan her yazar gibi Atıf'ın da hayatta olup olmadığını araştırarak okumaya başlıyoruz. (Rıfat el-Arir'in katledilmesi malûm. Allah rahmet etsin.)
-Atıf, diplomatik pasaportu sayesinde Gazze'yi terketme imkânı varken 15 yaşındaki oğlu Yaser ile birlikte, doğup büyüdüğü Gazze'de (Kuzeyde) kalıyor. 45 gün kadar Kuzeyde kalmakta direndikten sonra "güvenli bölge" olan Güneye göçüyorlar.
-Yazarak, şahit olarak, yaşayarak bir direniş eylemi gerçekleştiriyor Atıf.
-Kitap, Gazze'deki soykırımın ilk 85 gününde yaşananları birçok boyutuyla gözler önüne seriyor.
Soykırım olabildiğince sade bir anlatımla insanın vicdanına çarpıyor.
-Kitabın "sürükleyiciliğini" hissetmek insanın yüreğini sızlatıyor.
-Ekranalarda kısmen gördüğümüz katliamları canlı tanığının kaleminden okuyoruz.
-Soykırımın henüz başlarında insanlar yakında biteceğini ümit ediyor. Bugün 443. gün.
-26. günde şöyle demiş yazar: "Bu bir saldırı değil; bu bir katliam. Bir savaş filminin sonu gibi görünüyordu. Herşey yol edilmişti..."
- Kitabın (yer yer çeviri hataları olsa da) dilimize kazandırılması çok iyi olmuş.
-Üzerine uzun makalelerin yazılabileceği türden bir eser.
·
1 +1'leme
·45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.