Hayao Miyazaki ve Studio Ghibli filmlerini çok severim (ah ve tabi müziklerini de). İçimi bir huzur kaplar onları izlediğimde. Bu filmlerden biri de Kiki’nin Cadı Kargosu idi. Aslında kitabı okumak için tereddüt etmiştim. Çünkü filminin içimde oluşturduğu huzuru, intibayı etkilemesinden çekiniyordum. Yine de bir süre sonra okumaya karar verdim ve okuduğum için mutluyum.
Kiki 13 yaşına gelen ve cadı adetlerine göre evinden uzakta bir sene geçirip olgunlaşması gereken bir cadıdır. Bu nedenle bir dolunay günü atlar süpürgesine ve Güneye uçar, kendine hep hayalini kurduğu gibi denizi olan bir şehir bulur. Ama bu şehir ilk andan umduğu gibi karşılamaz onu. Neyse ki umudunu kaybettiği anda karşısına fırıncı Osono Hanım çıkar da işleri yoluna girmeye başlar. Bu arada belirtmeden edemeyeceğim isimler çok tatlııııı. Osona Hanım, Kiki, Mimi, Kokini Hanım, Papatya Hanım…
Kitabın ilk ve son sayfalarındaki Kiki’ye bakıyorum da… gerçi sen zaten istediğin kişiden cevabını aldın ama ben de söyleyeyim, olgunlaşmışsın büyümüşsün ablacım . Kendimden hatta kendi o yaşlarımdan da pek çok şey gördüm Kiki’de. O ilk başlarda aykırı davranma çabaları, ben bilirim halleri, hayallerini hemen kolayca gerçekleşek sanışı…
Yapısal olarak da çok güzel bir kitaptı bu arada. İçindeki çizimler tıpkı kapağındaki gibi süperdi. Ayrıca yazar hanımın anlatım dili de akıcı ve masalsıydı. Sanki bir büyüğümden masak dinler gibi hissettim zaman zaman. Kitabın giriş paragrafındaki “…sıra sıra dizilmiş küçük çatılar ise kızarmış ekmek rengindeydi.” Benzetmesi de içimi huzurla doldurdu. Eh ne demeli Miyazaki’nin niye bu kitabı seçtiğini anlıyorum.
Teşekkürler sevgili yazar Eiko Hanım, teşekkürler sevgili çizer Akiko Hanım ve teşekkürker Hayao Bey
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.