“İnsanlar çaresiz, insanlar perişan, insanlar umutsuz. Nasıl korusunlar bu şartlarda ruh sağlıklarını?”…
Herkese merhabalar yeni yılın ilk kitap yorumuyla geldim.
Ahmet Ümit kalemini çok severim her zaman akıcı bir dili okura dokunan kalemi vardır. Her kitabı ayrı emek ayrı bir çok bilgi verir.
Ters köşe polisiyeden ziyade okur kendisini ekibin bir parçası görür. Belli bir kısımda polisiye türünü çok okuyan okurlar suçluyu bulur ama bu okuru rahatsız etmez aksine ekibin içinde olduğu hissi okuru kitabın sonuna kadar hikayede tutar.
Her kitabında derin araştırmalar sonucu neredeyse kusursuz bir roman okuruz.
Daha okuyacağım kitapları var ama bu yıl hedeflerimden bir diğeri çok sevdiğim yazarların okumadığım kitaplarını tamamlamak yani aslında genel olarak bir kaç yazarı bu yıl daha çok okumayı düşünüyorum. Bakalım işler nasıl ilerleyecek.
Kitaba dönecek olursak ben kitap yorumlarken kitabın konusundan bahsetmem özet anlatım yapmam çünkü bunları arama motoruna yazıp ulaşabilirsiniz.
Ben tüm kitaplarda bana hissettirdiği duyguyu en basit haliyle aktarırım. Kitabı sevip sevmediğimi yada sevdiğim ve sevmediğim yerlerini yazarım.
Bu kitapta sevmediğim bir yer yok kitap gayet akıcı dediğim gibi okurken kendimi hikayenin içinde buldum. Tek kötü yanı kitabın bitmiş olması Bir anda Başkomiser Nevzat’ın ekibinde olmadığını farketmek.
Zaten Ahmet Ümit okurları aldı ve hemen okudu o yüzden tavsiye dememe gerek yok diye düşünüyorum.
“Millet birbirine sarılmayı unuttu, birbirinin gözünün içine muhabbetle bakmayı, birbirlerine sevgi duymayı, saygı duymayı. İnsanlar insan olmayı unuttu.”
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.