Arap, Arap, Arap
Saçma felsefesini iliklerime kadar hissettim. Okurken zerre keyif almadım. Ben zaten bu ödüllü eserleri okurken neye göre ödül veriliyor diye hep sorgularım. Okudum, anladım ama anlamadım. Meursault'un kendine ve tüm dünyaya yabancılaşmasını anlamadım. Aslında temelde annesiyle yaşadıkları yatıyor. İlginç olan odur ki bu yabancılaşma sebebi büyük olasılıkla annesiyken onu anlatan bir cümle bile kurmadı.
İlk bölümde karakterden ve kitaptan soğumam için birçok sebep vardı. Kadına şiddet, hayvana şiddet, sapık supuk cümleler, karakterin boş vermiş tavırları falan kitabı yarım bırakmama sebep olacaktı ama dayandım. Duygularından arınık bomboş bir beden gibi tepkisiz davranıyordu. Arkadaş olmak isteyen olursa tamam diyor, evlenmek isteyene fark etmez demeye getiriyor. "Artık bir fikrin olsun be adam!" dedirtti yani.
Kitabın ikinci bölümü biraz daha sorgulamayla geçiyor. Bir şeylerin farkına varmaya çalışıyor. En sonunda da mutlu olduğuna karar veriyor. Madem mutluydun biz niye dramda boğulduk?
Bu varoluşsal sancıları okumak bana göre değil herhalde. Kitabı kötülemem ama bana ne kattı diye sorgulamadan edemiyorum.
Kitapta savunulan idam karşıtlığı söz edilmesi gereken önemli bir nokta bence. Ha bu arada, herkesin adı var da Arap'ın niye yok? Bir isim de ona verseydinya Arap, Arap, Arap diye diye bitirdik kitabı...
·
130 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.