öhm..
melankoliye dair muhteşem roman diye yazılmış kitabın arkasında
ama melakoli de ne melankoli..
sosyal bir insan olduğumdan mıdır veya karakterle neredeyse hiç bağdaşmadığımdan mıdır bilmem ama Fuyuko'ya bi tekme sallayasım geldi kitap sonlarına doğru.
ancak onun dışında durum şöyle:
tercih edemediğin bir yalnızlıktasın. yalnızken hiç beklemediğin bir anda biri çıkar karşına. takılı kalırsın o kişiye. hiçbir şey bilmesen de yüzünü unutsan da onu aklında çıkaramazsın. onu düşleyerek uyur onu isteyerek uyanırsın. bu da seni yıpratır çünkü kendine gereken değeri vermeyen, insanların senin hakkındaki ileri geri konuşmalarına hak veren ve başkalarına kendini kullandırmaya gönüllü olan aptal, saf bir ruhsun sadece. ona yakınlaşamayınca kendini kabuğuna itersin ve çıkmazsın o kabuktan. belin kamburlaşır, gözün yeri izler, aynaya bakamazsın ve iğrenirsin kendinden.
sonra zaman geçer ve unutursun.. onu aklına getirecek şeyler olur. bir yer, bir kitap, bir müzik. fakat her zaman yeni bir yerde, yeni bir kitapta, yeni bir müzikte başka anılar katarsın hayatına ve yeni hatıralar eski hatıraları paslandırır. çünkü kitapta yazdığı gibi beynimiz böyledir. hafızamız her şeyi hatırlamaya yetmez...
bundan 3 yıl önce 12. sınıftayken bir kız arkadaşım vardı. kitabın son bölümlerinde Fuyuko'nun Mitsutsuku'yu betimleyişi, anlatışı ve detayları bana kız arkadaşıma lise yıllığına yazdığım metni hatırlattı. çok geçmeden ayrı düşmüştük. hayatıma yeni anılar, yeni insanlar kattım ve şuan o özlemi yaşamıyorum. ayrıca okuldan mezun olalı 3 yıl geçti ve yıllığımı hala okuldan almadım :)
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.