Şöyle bir çocukluğuma dönüp baktım da oyun oynadığımız bahçenin içinde hayal ettim kendimi. Geceleri çimlere uzanır yıldızlara bakardık. Birde çok büyük bir buluş yapmışız gibi çay bardağına su doldurup aya bakardık. Sanki ay ellerimizin arasındaymış gibi olurdu. Muhakkak uzay gemileri de vardı. Ve kimse bizi o çimlere uzanmamaya ikna edemezdi. Annelerimiz bile. Şimdiyse bir adım atmaya korkar olmuşuz. Elalem ne der diye. Ah bu çocukluk, sınırsız hayal gücümüz. Ufak şeyleri gözümüzde dağ yapıp onlarla mutlu olmamız. Ah bu çocukluk, gözü karalık... Okurken çocukluğuma döndüm ve çocukken özümde olan cesaret, azim, hırs, bastırılmamış göz yaşları, bastırılmamış duygular. Sahi nerdeler!
·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.