Çizgi dizileri ve filmleriyle hatırladığım serinin, çizgi romanı da varmış diyerek aldığım kitap. Çizgi dizilerinde yetişkinlerin boş konuşmalarını "korna" sesi şeklinde seslendirilmesiyle, depresif Charlie Brown ve köpeği Snoopy'le aklımda yer etmişti.
Şimdi korna sesiyle boş boş konuşan o yetişkinlerden biri de ben oldum. İş, iş ve iş derken hayat hakkında eskisi gibi düşünmemeye, kafa yormamaya başladım.
O yüzden siyah beyaz karelerde tebessüm ederek okudum, Charlie Brown ve arkadaşlarının kısa ama derin(sizi karanlık sulara çekecek kadar değil) konuşmalarını. Ve bende
''Sanırım hayatın sırrını çözdüm…
Alışıncaya kadar öyle takılıyorsun…''