Asi çakıltaşı 2.perde sayfa 260
''Üzgünüm,''diye fısıldadı dudaklarımdan ayrılıp kulağıma yaklaşırken.Dudakları kulak mememe değiyordu.''Kendimi tutamadım.''
Yatakla onun arasında kalan ellerimi,parmaklarının etrafına sarıp elini sıkıca kavrarken,sessiz kaldım.Yüzünü boynuma düşürdü,hala üstümdeydi.
''Seninleyken çok zor,''diye fısıldadı,nefesinin iç gıdıklayıcı sesiyle harmanlanışı içimi titretti.
''Ne zor?''
''Kendimi tutmak.''
Yine sessiz kaldığımda,''Zor olacak,biliyorum,''diye fısıldadı.''Sen o yasak elmasın.Etrafında dönüp duruyorum işte.Her bir zerren...Mıknatısın iki ucuymuşuz gibi birbirine çekilen bedenlerimiz...Günaha davetiyesin sen..''Sesi hırıltılıydı.Dudaklarını boynuma bastırdı.İrkildim.''Gerçek seni göster bana.''diye fısıldadı.''Ne olursun.''
''Karan...''
''Bırak,''dedi yüzünü boynuma bastırırken,''Bırak ruhunu,serbest bırak...''
''Karan...Ben yapamam.Onu tekrar kaybedeceğimi bile bile ortalığa salamam.''Bu cümle hakkında ne düşündü bilmiyordum,belki neyden bahsettiğimi bile bilmiyordu ama benim ruhum yetim bir kız çocuğuydu.
Kafasını kaldırıp,ışıl ışıl siyah gözlerle yüzüme baktı.Gözleri,devrimin gerçek adını kazıyordu içime.O an anladım.Neyin içine düştüğümü.
''Bırak körkuyum,''diye fısıldadı muhtaç bir sesle.''Bırak,dokunsun ruhun ruhuma...''
·
21 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.