Bizlere doğduğumuz an mı yükleniyor bu hisler bilmiyorum. Kadın olmak dünyanın bir ucundaki biriyle aynı hislerle savaşmak, aynı mücadele uğruna yaşamak.. Smita,Sarah, Giulia sizler gibi savaşmak istiyorum; uğruna pes etmediginiz değerleri korumak istiyorum. Geri dönüp baktığımda bırakmadım, bıkmadım, denedim demek istiyorum. Smita; mahkum edildiğin insanlık dışı hayatını, mecbur birakildiklarina teslim olmak yerine içindeki mücadelenin hiç bitmeyişini, her şeyini bir kenara bırakıp kızına daha iyi onurlu bir hayat sunabilmek için ölümüne savaşını, cesareteni, azmini, gücünü, nefretini, umudunu unutmayacağım. 'Var' sın biliyorum. Giulia; hayatını aile geleneği işine adayıp tüm aileni çekip çevirmeni, küçük kasabanın küçük bir kızıyken dünyalara uzanan bir ticarete açılabilecek cesareti yüreklenip basarabilecegine olan inancından vazgeçmemeni, hayatındaki en değerlini kaybederken bu yolda sana yollanan bir yardım, bir sevgi, bir el olana sonsuza denk sahip cikmani, hiç haberinin olmadığı acılarla umutlarla bezenmiş saç tellerini tek tek ilmekleyip yolladığın başka dünyalarda başka acılara ışık oluşunu unutmayacağım. Sarah, bu dünyada görülmek için savaşımızda unutup hor davrandığımız benliğimizi hatırlattın. Ne olursa olsun tüm fiziksel acını göğüsleyip var olma savaşını, " Buradayiz, biz de başarabiliyoruz, güçlüyüz" çığlıklarini, asıl deger verdiklerini, önemli olanı keşfedip onlar için vazgeçmeyip hayata bu sefer gercekten yaşayabilmek için savaş açmanı, hayallerine tutunmanı unutmayacağım. Smita'nın ruhu , Giulia' nın dokunuşları hepsiyle bu örgü sıkı sıkıya bağlı.Her bir tel, her bir kadın ortak bir düğümde sonlanıyoruz. Güzel parlak bir son olmalı. Aynı Lalita gibi.. Savaşmak zorunda olmadığımız acılarımızla değil mutluluklarımızla örülen yarınlara...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.