Sessizlik; kimine acı, kimine sevinç...
Sessizlik midir insanın duyulmasını sağlayan, yoksa çığlıklarını duymamaları mıydı aslolan?
Merak merak üzerine ilerleyen bu müthiş romanda bugün psikoloji üzerine derinleşmiş düşüncelerimle yazmaya başlayacağım.
Ters köşe mi denir, etkileyici mi denir, aklımızda kalan bir sürü soru mu olur tam olarak bu derin düşünceyi ararken... kitabın son sayfasını kapatmadan bir kaç dakika boşluğa baktırdı beni.
Kahramanımız Alicia eşini öldürdükten sonra susuyor ve yıllarca konuşmuyor. İtiraf etmediği ve sustuğu için ve yakın arkadaş ve akrabalarından akıl sağlığının bozuk olduğu düşünülüp hastaneye yatırılıyor. Aslında hikaye böyle başlıyor, ama olaylar çözümlendikçe olayın buradan başlamadığını öğreniyoruz. Gelişen olaylarla birlikte bu hikayeden çok daha çarpıcı bir son ile karşılaşıyoruz. Ciddi ciddi insanı boşluğa baktıran cinsten. Alicia'yı konuşturan Terapist Theo idi. Yıllar sonra konuşmasını sağladı. Alicia'ya nasıl etki etmişti ki sadece ona cevap verdi ve konuştu diye düşünmeden olmuyor. Peki Theo alacağı cevaplar ve öğrenecekleri karşısında olacaklara hazır mıydı? Ya da aralarında nasıl bir bağ oluşmuştu ki Alicia ile iletişim kurabildi? Roman boyu bilmece bilmece ilerleyip sonunda her şeyi öğreniyoruz.
Spoiler vermeden yalnızca bu kadar yazabiliyorum.
Aslında bize anlatılmak istenen, sessizliğin çığlığı mıydı? İnsan sessiz kalırsa mı, konuşursa mı çözüme kavuşur? Sizi konuşturmak isteyen kişinin istediği aslında sizi konuşturmak mıdır? Aldatılmak, ya da aldatmak kişiyi ne hale getirebilir? Bazen aldığımız, sonunu düşünmediğimiz kararlar bizi ne tür bir şeyin içine sokabilir? İnsanız. Sevaplarıyla, günahlarıyla.. Romanda da dediği gibi aslında hepimiz birer deliyiz. Hepimizin aşamadığı binbir sorunları vardır geçmişten kalan. Üzerini örtmüşsündür uykudadır.
Son olarak aklıma takılan en büyük soru şu oldu. Aşamadığın bir sorunun üstüne giderken başına geleceklerin az çok farkında isen ve bu sana zarar verecekse, neden üstüne üstüne gitmeye devam ederiz? Ya da onu uyutmak hayatımızın olağan akışına devam etmek daha mı iyi bir tercih olur? Başkaları belki de sizin yüzünüzden ölüme terkedilmişken. Ya da vicdan mı demeliyiz? Vicdanımız mı rahat etmez?
Alicia evet asıl kahramanımız, ama bu romanda Theo beni daha çok düşündürdü özellikle romanı bitirirken. Ve yazarımız kar taneciklerini bu kez Alicia'nın değil, Theo'nun avuçlarına döküyordu. Bu sahne muhteşemdi kendimce.
Benim soluksuz okuduğum, hatta 'en' diyebileceğim bir eserdi. Herkese tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.