Sonra düşündüm, dedim "insan bu..."1000Kitap
Yazarın ilk öykü kitabı sanırım. Elimdeki diğer kitapları ve bu kitabın kapağından yola çıkarak gotik temalı, korku verici ya da tedirgin edici, tekinsiz hikayeler beklemiştim ama öyle değildi. Sayfaların arasında beni "insanlar"ın birbir hali karşıladı. Hikayeleri, yaşamları, duygu ve düşünceleri ile hepsi hayattan kişiler...
Hikaye yazmak zordur. Romanda okuru ikna etmek için sayfalarca kelimelerce vaktiniz vardır. Ama öyküde zamanınız da alanınız da kısıtlı, ne anlatacaksanız üç beş paragrafta hatta bazen satırda bir romanı kapatınca hissedilen duyguları vermeniz gerekir. Zor olan bunu başarmaktır. Bunu da genelde öykünün son kısımlarındaki çarpıcı anlarla yapar yazarlar. (ben o hissi sevmiyorum işte. Bir anda duygu saldırısına uğratıyorlar, yazık değil mi bize?)
#k:195937da da yazar bu tekniği zaman zaman kullanmış. Bazı hikayelerde gerçekten güldüm, sonraki sayfada içimi burukluk kapladı. Sonra da düşündüm, dedim insan bu...
Bazı hikayelerin açık uçlu olması, yani yazarın hikayeyi net bir şekilde sonuca bağlamasa da o sonucu mutlaka sezdirmesi çok hoşuma gitti. Ama yine de bir şeyler eksik gibiydi, yani bazı hikayelerin vuruculuğu yoktu. Belki olması gereken bu değildir ama benim aradığım oymuş sanırım.
Başka hayatların nasıl olduğunu merak eden tüm okurlara tavsiye edilir.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.