O Gemi Gelene Kadar Ben Uçmayı Öğrendim
Kitabın ismine aşık olarak alıp okudum. İsmi çok saçma bir şekilde aşırı hoşuma gitti bu yüzden hemen alıp okumaya başladım. Kitap her sayfası bir öğüt verir gibiydi. Bazı kabullenmedigimiz noktaları tokat gibi yüzümüze vuruyordu. Toplum sorunları,kadın cinayetleri, çocuk sorunları, alışmış olduğumuzdan dolayı çoğu göremediğimiz noktalar o kadar çok vardı ki. Bir diğer konusu yalnızlık. İnsanın kalabalıklar içinde yalnızlığı, kendi içimizdeki yalnızlığı ya baştan aşağı gerçekten yalnız olmamızı. Bence insan her zaman kendi içinde yalnızdır. O kadar yalnızdır ki o yalnızlığa kendisi dahi ulaşamaz. Yalnızlık insanların tüm organlarında taht kurmuş bir imparatorluk. Durmadan savaştığı ama asla galip olamadığı belki de tek savaş. Belki de insanın durmadan kendiyle çatışmasından kimse kimseyi anlamıyor. Kitabı genel olarak sevdim hatta o kadar altını çizdiğim yer oldu ki kalemim ve post-it'im bitti diyebilirim. Sevmediğim nokta ise kitabın bazı yerlerinde tekrarladigini hissetmemdi. Aynı şeyleri değiştirilip önüme konulmuş gibi.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.