Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu1000Kitap
-...Bense yaşamakta olduğum mutluluğun tam ortasında titriyordum, çünkü kulaklarımın içinde o zonklama çoktan başlamıştı: 𝗕𝗶𝘁𝘁𝗶, 𝗯𝗶𝘁𝘁𝗶 𝘃𝗲 𝘂𝗻𝘂𝘁𝘂𝗹𝗱𝘂!
13 yaşında karşı komşusuna hayranlık duyan bir genç kızın zaman içerisinde aşık olduğunu fark etmesi. Kendini ona gösterebilme çabalarını, her kavuşmanın ardından nasıl da tekrar tekrar unutulduğunu, bu durumun kendisine yaşattığı acıyı dile getiren bir mektubun (R.'nın birikmiş mektupları arasında diğerlerine nazaran kalınca olan, öylece kenara atılan mektup) sonunda R. tarafından okunmasıyla başlanılan bir kitap.
Aşk ın çok güçlü bir duygu olduğunu ve insanlara neler yaptırabileceğini gösteren bir eser daha.
Bunları gördükçe şimdi ki aşkların gerçekliğini sorgular oluyorum. Aşk hastalıklı bir duygu ama sadece aşık olanın kapıldığı bir hastalık. Bu yüzden aşka karşı hep bir mesafe olmuştur içimde. Ya da korku demek daha doğru olacaktır.
·
69 Gösterim
1 Yorum
Zweig’dan konu açılınca tutamıyorum kendimi. Kitaplarını defalarca okudum, hakkında yazılan her şeyi araştırdım ve belki de en önemlisi, karakterlerinin iç dünyasında saatlerce kaybolup gittim. O, kelimeleri birer neşter gibi kullanarak insan ruhunun en derin yaralarına dokunan nadir yazarlardan biri. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu ise, tam anlamıyla bir saplantının, tek taraflı bir adanmışlığın ve unutulmanın kaçınılmaz gerçeğinin hikâyesi. Bir aşkın değil, bir yok sayılışın, bir varoluş mücadelesinin anlatısı. Ve her Zweig eserinde olduğu gibi, burada da asıl mesele aşkın kendisi değil, insanın ona yüklediği anlam.
Senin de belirttiğin gibi, aşk belki de en güçlü duygulardan biri, insanı en umulmadık yerlere sürükleyebilen bir fırtına. Ama bu fırtına çoğu zaman tek taraflı eser. Kitaptaki kadın, sevdiği adamın hayatında bir gölge gibi, bir anı kırıntısı bile olamazken, onun dünyasında koca bir evren inşa ediyor. Asıl trajedi burada başlıyor: İnsan, hatırlanmak için mi sever, yoksa sevdiği için mi kendini feda eder? Aşk, gerçekten de yalnızca âşık olanın kapıldığı bir hastalık mıdır? Senin bu düşüncen bana Zweig’in kurduğu en acımasız denklemi hatırlatıyor: Bir aşkın büyüklüğü, onu yaşayan kişinin yalnızlığıyla mı ölçülür?
Beni en çok sarsan şey ise, yıllarını adadığı adamın onun varlığını bile fark etmeyişi. Kadın, sevdiği adam için yıllarca bir mektup yazar gibi yaşamış ama o mektup, okunmak için değil, unutulmak için var olmuş. Zweig’in ustalığı işte burada devreye giriyor: Sevgi, unutulmaya direnen bir çığlık mıdır, yoksa unutulmanın içinde kaybolmayı kabul eden bir teslimiyet mi? Belki de insan en çok, varlığının bir başkası için tamamen silindiği an yok olur. Ve belki de bu yüzden aşk, bir hastalıktan çok, insanın kendi içine attığı bir çığlık olarak kalır.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.