Soytarı Çiçekleri ile ilgili ne söyleyeceğini, nasıl bir yorum yapacağını bilemiyor insan. Şu da şöyle, burada da bu var diyecek gibi oluyorum tam ama sonra yazarın dediği kadarına inanıp bırakmayı tercih ediyorum:
"Eğer romanım bir klasik olursa -of, aklımı mı yitirdim acaba- sizler böylesi açıklamalarımdan rahatsız olacaksınız
muhtemelen. Kendi kafanıza göre, yazarın hiç aklına gelmeyen noktalara kadar tahminlerde bulunacaksınız ve bunun neden bir başyapıt olduğunu haykıracaksınız."
Dazai kendisini okurken kafanızda tahminler yürütmenize bile izin vermeyen zaten buna gerek de olmadığına inandıran bir yazar.
Okudukça 'evet gerçekten de bu adamın bir şey anlatacak hâli yok' a ikna ediyor insanı. Bunu bir ikna gayretiyle de yapmıyor. "Adam bu gerçekten de..." diyorsun bir süre sonra. Diğer yandansa gençlerin doğal olmaktan epey uzak ikiyüzlü yaşam stillerini, "soytarılıklarını" eleştirmemizi istediğini açıkça gösteriyor mesela. Başta ana tema olacağını sandığınız intiharı ve nedenlerini ise bekleyedurun:) Bu merakınız çok da umrunda değil gibi Dazai'nin çünkü. Böylelikle başka bir kitapta olsa üzerine yorum yapmak isteyeceğim bu intiharı da yazarın yukarıdaki demeci sebebiyle "Dazai'nin sebepsizlikler okyanusunda" bırakıyorum. Kafasının içerisindeki karmaşayı da sunmaktan geri kalmıyor tabi aynı zamanda. Elde kalan en iyi kısımlarsa bu karmaşaya göğüs gerebilen yeteneğinden çıkan kesitler oluyor. Soytarı Çiçekleri de bu durumu net bir şekilde gözler önüne seriyor.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.