Kaç yıl geçerse geçsin o günün acısı hiç geçmeyecek. O kıyamette yaşadıklarımız, gördüklerimiz ilk günkü gibi hâlâ... Her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlamak benim lanetim sanırım. Teslim olduk çünkü o şiddete dayanacak ev yoktu diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bir şekilde sağ çıktık evimizden, ağır hasar almış sonradan yıkılan evimizden. Sevdiklerimizin kaybından sonraki en büyük acı ne biliyor musunuz? Doğup büyüdüğünüz memleketinize yabancı olmak. İki yıl geçti ve ben hiçbir sokağını hatırlamıyorum. Depremden önce ne vardı diyorum burda ama hiçbir şey hatırlayamıyorum. İkinci büyük acımız bu işte. Bizim sevdiklerimizle birlikte şehrimizde öldü. Geriye sadece bu ağıtlar kaldı. Ve geçmeyen öfkem. Ve evet yoktu ilk üç gün kimse. Bunun aksini iddia eden oldu ve pişman oldu. Allah bir daha böyle bir acı yaşatmasın tabii ki ama bir gerçek var ki biz deprem ülkesiyiz. Deprem öldürmez binalar öldürür. Sadece binalar da değil burayı birinci dereceden deprem bölgesinden çıkarıp ikinci dereceden deprem bölgesine alan, o çetelere para kazandıran hükümette öldürür. Ve ayrıca 50 bin küsür insan öldü dendi ya sadece Adıyaman'da 80 bin ölü vardı. 1 milyona yakın insan öldü. İşte bu yüzden öfkemiz hâlâ çok diri.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.