Bir gece, sadece birkaç saniye… Hayatlar değişti, şehirler sustu, yürekler paramparça oldu. 4.17’de zaman durdu, ardından gözyaşlarıyla dolu bir sabah doğdu. Enkaz altında kalan sadece binalar değil, hayaller, kahkahalar ve yarım kalmış hayatlardı.
Ama biz, bu acının içinden dayanışmayı öğrendik. Bir el, bir diğerine uzandı. Tanımadığımız insanların acısı, bizim de acımız oldu. Enkazdan çıkarılan her can, umudun sesi oldu.
Bugün yitirdiklerimizi hüzünle anıyor, hayatta kalanlarla birlikte yarınlarımızı yeniden inşa ediyoruz. Acımız büyük ama umudumuz da öyle… Çünkü biz, düşsek de birbirimizi kaldırmayı bilen bir milletiz. Unutmayacağız, unutturmayacağız.
··
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.