Öncelikle bu kitap bana erkek arkadaşımdan hediye olarak geldi. Açıkçası kitap elime geçtiğimde garip bi şekilde kitabı çok büyük bir merak içerisinde okumaya heveslendim. Hatta kitabın yorumlari beni daha çok heveslendirdi fakat kitabı okumaya başladıktan sonra da bu hevesim; kitabın sayfalarını çevirdikçe azalmaya başlayıp hüsranla sonuçlandı maalesef.
Kitabı okumaya başladığım zaman başlarda üniversite çağındaki bir gencin varoluşsal sancılarını anlayacağımı ve kendimle bazı noktaları bağdaştıracağımı düşünmüştüm. Ancak kitap ilerledikçe, bu sancıların benim yaşadığım gerçeklikle uzaktan yakından alakası olmadığını anladım.
Kitabın ana karakteri hayatın anlamını kaybetmiş hissediyor, hiçbir şey yapmak istemiyor ve çocukça şeylerle vakit geçirerek huzur bulmaya çalışıyor. Saatlerini hatta günlerini bu basit alışkanlıkları yaparak geçiriyor (örneğin duvara top atmak ve tutmak gibi).Oysa benim yaşadığım ülke ve koşullar düşünüldüğünde sadece bu şekil alışkanlıklarla geçirilen bir arayış şekli maalesef bana lüks gibi geldi.Günlük hayatın zorlukları, ekonomik sıkıntılar, sosyal baskılar gibi dertlerle boğuşan insanlar için bu tür bir “boşluk” hissiyatı neredeyse ayrıcalıklı bir durum gibi görünüyor.
Empati kurmakta zorlandığım için karaktere bağlanamadım, hatta çoğunlukla bu sebep yüzünden sinirlendiğim bir kitap oldu .Hayatta gerçekten büyük zorluklar yaşayan insanları düşündükçe, onun içsel yolculuğu bana fazlasıyla yüzeysel ve Batı’ya özgü bir kriz gibi geldi. Bu kitabı belirli bir refah seviyesine ulaşan gençler için önerebilirim fakat Çağımız Türkiyesi’nde yaşıyorsanız pek tavsiye etmem.
·
177 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sen çöktüğümüz o yerde kitaptan sorduğun sorularla aslında iyiymiş hayatım ya dedirttiğinde ilgimi çekmişti bu kitap.Söylediğin çoğu şeye katılıyorum.O kadar çok endişeleneceğimiz şeyler var ki… Bu kadar aşağısı asla aklımıza gelmiyor.
