Selam!
Arkadaşlığın ön planda olduğu, okurken mahallenin sıcaklığını hissettiren bir kurguyla geldim.
Yazarın okuduğum ikinci kitabıydı ve kaleminin gelişimi oldukça güzeldi, okuması gerçekten zevk verdi diyebilirim.
Mahinev’i çok sevdim. Okuduğum en iyi, ayağı yere sağlam basan, başı dik karakterlerden biriydi. Aynı zamanda yıllardır Ali Asaf’a olan aşkı da güzel işlenmişti.
Gelelim Ali Asaf’a… Bazı tavırları hiç hoşuma gitmedi ve bir türlü ısınamadığım bir karakter oldu. Mahi’ye açıldığından beri kendi sevgisini ön planda tutarak bencilce davrandığını düşünüyorum. Ayrıca, Ali Asaf’ın olduğu sahnelerde sık sık kendisini küfürle ifade etmesi beni rahatsız etti; bir yerden sonra bu durum beni boğmaya başladı. Ali Asaf aslında asker ama izinde olduğu için o sahneleri okuyamadık. Umarım ikinci kitapta bu yönünü daha çok görebiliriz.
Sadece ana karakterlerin değil, yan karakterlerin de hikayeye dahil edilmesi çok güzeldi. Onların ilişkilerini okumak kurguya ayrı bir renk katmış. İkinci kitapta yan karakterleri daha fazla okumayı istiyorum.
Kitabın sonu ise çok ani bitti ne olduğunu anlamadım. Dolayısıyla ikinci kitapta ne olacağını, bizi nelerin beklediğini merak ediyorum.
Genel olarak kitabın işlenişi güzeldi. Eğer mahalle ve arkadaşlık temalı kurguları seviyorsanız, bu kitapta o sıcaklığı hissedeceğinize eminim.