Kehribar dumanı (Firar s.1. Kitap)Duygu ve Düşünce
Arkadaşlar konu gerçekten güzel ve aslında konu seyri olarak da sıkmıyor. Ama artık biraz, anlatımla konu bütünlüğü olarak bakınca, Kristin veya P.C. Cast okuyacaksak, asıl bilinen ve tutan serilerin dışına çıkmamaya ikna olmaya başlıyorum.. :/
İfade etmeye çalıştığım şey şu:
Kitabı algılamanız ve kafanızda oturtup keyif almış hissetmeniz için kitabı OKUMAYI BİTİRMENİZ gerekiyor. Sayfaları geçtikçe, okuma esnasında size keyif veren, içeri çeken bir şey yok. 2 ana karakterle başlıyor, her birinin kısaca hayatları ve kim olduklarından bahsediliyor, sonra karakterlerin şu anında yaşadığı olaylara, sonra başka olaylara, bir araya gelmelerine (ortalarında) sonra yine başka olaylara tanıklık ediyoruz. Olaylardan herhangi birisi asla tam olarak bir yerde noktalanıp bir başka olaya geçilmiyor
Bir olay bittiğinde tam sonunu görmenize izin verilmeden konuyla alakalı, bu olayın yazılma sebebi olan diğer olaya laps diye atlıyoruz ve kitap devasa bir örgü ve biz her ortalama bölümde yeni bir ilmek atıyoruz. Asla örgü bitmiyor, kitabın bittiği yer de tamamen sizi ikinci kitaba mecbur maruz bırakacak bir yerde bitiyor. Ama ikinci kitaba bu mecburiyet dışında başlamak için size aşılaması gereken ya örgü tabiki bitmez ama ortaya çıkan motif o kadar heyecanlandırdı ki bu örgünün tamamını merak ediyorum, hissi kesinlikle yok.
Bitirmeden zevk alamıyorsunuz dememin sebebi de, şöyle bi baştan ne okuduğunuzu düşündüğünüzde de aklınızda kalan tek şey yazarın size aktardığı kurgu olması kitap bittiğinde. Amacı buysa başarmış yani. Kurguyu ciddili anlıyorsunuz ve kurgu olarak düşününce aslında baya keyifli olması gereken bi kitap ama bu jeton kitap bittiğinde düşüyor çünkü düşmesi için diyalogları olayların gereksiz yanlarını, karakterler hakkında sunulan gereksiz detaylı sahneleri elemeniz ve doğrudan kurguya bakmanız gerekiyor. Böyle düşününce her bölümden maks 2 sayfa verim kalıyor geriye, bunlar finalde kafanızda bütünleşiyor ve oo iyiydi ya galiba diyebiliyorsunuz ama 269 sayfaya gerek yoktu bunu hissetmek için yani anlatabiliyor muyum en az 200 sayfası gereksiz anlatımla doluysa...
Karakterlerle bütünleştirmeyi başarsa bizi ve sempati duyacağımız şeyler okusak görsek öyle tanısak tamamdı yine. Bütün kitap karakterlerin merak etmisim de instasına girmişim şöyle bi bakınıyormuşum gibi hissettirdi.
Bu bahsettiğim konulardan tamamen sınıfta kalan bir kitaptı.
Ama YALNIZCA kurgu içinse, gerçekten okunur çünkü bu tip kurguları da en iyi okuyabildiğimiz iki yazar bunlar. Ama bilmiyorum içimden bir ses sürekli yazan kişi Kristin değil de annesi olsa okuması daha keyifli bir kurgu olurdu diyor, fakat ikisinin ortak olmadığı tekli kitapları daha yeni okumaya başladım o yüzden buna yorumumu kesinleştirmem için daha yeterince tek başına P.C. Hanımı görmedim.
Bütün bu devasa sayfa israfı bir yanlış anlamaysa ve bu yanlış anlamanın sebebi eğer çeviri hatası ise diye düşünmek isterdim ama bu türkçeleştirilmiş cümleleri etkiler sadece, okuma akıcılığında bi sorun yok. Gerçekten sorun örgü....
Ben sabırlıyım, bu iki yazarı da seviyorum bi bakıp çıkmam lazım diyorsanız alın okuyun, tekrar tekrar söylüyorum kurgusu çok güzel. Ama başka duygular falan arıyorsanız o diğer kitaplardaki betimlemeler yok, romantizm yok, karakteri sevdirme yok...
Fakat dediğim gibi ben ilk kitabı okuduktan sonra o finaldeki 1 sayfa yüzünden 2yi okumaya mecburum artık :D o yüzden tekrar geleceğim neler düzelmiş ya da seri gerçekten komple mi göz ardı edilebilir yazmak için...
İyi okumalar, umarım işinize yaramıştır.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.