Leonid Andreyev’in Şeytanın Günlüğü, büyük bir vaatle başlayıp temposunu düşüren bir roman. Şeytan’ın insan suretinde dünyaya inmesi ve gözlemleri başta ilgi çekici olsa da, anlatım giderek ağırlaşıyor ve sıkıcı hale geliyor. Yazarın felsefi ve karamsar bakış açısı, yer yer ilginç olsa da, hikâyeyi sürükleyici kılmaktan çok uzatıyor. Son bölüme gelindiğinde ise nihayet beklenen etkiyi yaratıyor ve güçlü bir kapanış yapıyor. Eğer baştan sona aynı etkiyi sürdürebilseydi, çok daha iyi bir eser olabilirdi. Genel olarak 6/10’luk bir okuma deneyimiydi.